Куче-мумија е пронајдено во стебло на дрво каде што било 20 години, откако се заглавило додека „бркало ракун“. Ловечкото куче, соодветно именувано Стаки (Заглавено), беше откриено во шупливо дрво високо 8,5 метри од дрвосечачи како сечат дабови и костени во Џорџија, САД, во 1980 година.
Приказната започнува во моментот кога група дрвосечачи од корпорацијата Џорџија Крафт го отсекле врвот на костенот, а потоа и целото дрво и внатре пронашле мумифицирано куче. Во подножјето на дрвото имало мумифицирано кафено-бело ловечко куче кое, според експертите, поминало повеќе од две децении во дрвото. Остана со сушени, мумифицирани останки, а позата на пронајденото куче е зачудувачка, со оглед на тоа како изгледале последните неколку минути од неговиот живот, пренесува Archmdmag. Новиот дом на Стаки е во Светскиот музеј на Јужна шума во Вејкрос, Џорџија, каде мумифицираното куче е изложено како туристичка атракција.
Сопственичката на музејот, Берта Сју Диксон, изјавила дека сè започнало во далечната 1960 година, кога ова куче се вовлеклo во дупка на дното на дрвото и се обидело да се качи на внатрешноста на дрвото високото 8,5 метри. Се работи за ловечко куче, па се претпоставува дека бркало некое животно. Меѓутоа, како што продолжил да се качува, преминот станал потесен додека кучето не се заглавило.
Дрвокрадците го пронашле 20 години подоцна, додека сечеле шупливо дрво: за среќа, навреме го забележале и наместо сè да претворат во пилевина, решиле да го донираат кучето, дрвото и се што пронашле на Светот на јужните шуми.
Кучето го добило името Стаки и станало главна атракција на музејот: туристите го посетуваат и набљудуваат секој ден преку стаклената витрина во која е сместено.
Како Стаки остана зачуван толку долго? Според Кристина Килгроув, биолошки антрополог од Универзитетот во Западна Флорида, внатрешноста на дрвото ја „завршила“ работата.
По смртта на животните и луѓето, микроорганизмите во цревата го „преземаат“ телото, а како што телото почнува да се распаѓа, бактериите, габите, инсектите и другите животни доаѓаат да ги изедат остатоците. Сепак, ништо од тоа не му се случи на Стаки. Танините природно пронајдени во дабови костенови делуваа како сушење на кучето, апсорбирајќи ја влагата и сушејќи го неговото тело. Без влага, нема микробна активност, што ефикасно го запира процесот на распаѓање на телото. Се испостави дека воздухот што се качува низ шупливото дрво и делува како оџак исто така има голем придонес за стареењето на телото на Стаки. Поради обликот и големината на дрвото, воздухот што се креваше и низ него им отежна на животните да го забележат мирисот на мртвото куче.
Значи, што и да ги изеде посмртните останки на Стаки, не знаеше дека кучето е на дрвото. Иако Стаки не можеше да излезе од дрвото, успеа да побегне од процесот на распаѓање.
Во својата шокантна, скаменета состојба, кучето и неговата очајна борба да преживее засекогаш ќе останат дел од историјата.