Се вели дека рускиот претседател Владимир Путин може да користи напредно технолошко оружје што може да предизвика сериозни последици за Западот, вклучително и целосен колапс на електронските системи и инфраструктурата. Според британскиот новинар Ендрју Орловски, Русија развива софистицирана верзија на електромагнетно оружје (ЕМП) што ќе има капацитет да ги оневозможи клучните технолошки системи на непријателот и со тоа да предизвика масовна дестабилизација.
Феноменот на електромагнетни импулси не е нов. Нејзините ефекти првпат биле забележани уште во 1859 година, за време на настанот познат како „Инцидентот во Карингтон“. Потоа, активноста на Сонцето предизвика коронално исфрлање, што го преоптовари магнетното поле на Земјата и предизвика дефекти во телеграфската опрема ширум светот. Во современиот свет, каде електронските уреди се основата на секоја област од животот, ефектите од сличен импулс би биле многу попогубни.
Во овој контекст, на електромагнетното оружје се гледа како на средство за огромна стратешка моќ. Советскиот Сојуз и Соединетите Држави ја истражуваа оваа технологија за време на Студената војна, а американскиот проект познат како „Starfish Prime“ откри дека е можно да се генерираат моќни ЕМП бранови со детонирање на нуклеарни уреди на големи надморски височини.
Орловски наведува дека Русија долго време работи на унапредување на оваа технологија и развива верзија на оружјето ЕМП што може да биде многу пософистицирано од претходните повторувања. Иако малку се знае за деталите, западните аналитичари предупредуваат на потенцијалните сериозни последици од неговата употреба.
Сепак, техничките предизвици во развојот на ова оружје остануваат значајни. За да се создаде пулс што може да предизвика сериозни оштетувања на голема површина, потребна е голема количина на енергија, што поставува ограничувања во имплементацијата. На пример, поставувањето вакво оружје во вселенските сателити во моментов е технички сложено поради ограничувањата во преносот на енергија.
Посебно загрижува фактот што технологијата ЕМП се повеќе се гледа како алатка за хибридна војна, која се фокусира на асиметрични напади со минимални физички последици, но максимално влијание врз способноста на непријателот да функционира.