„Тринаесет години наназад на Дејан му се издавала лиценца. Тоа за него значело дека објектот ги исполнува условите. Како тој да препознае опасност ако државата му вели дека сѐ е во ред?“
Со ова прашање, адвокатката Ивана Коцевска ја заокружи стратегијата на одбраната, барајќи делото да се преквалификува. Таа тврди дека Дејан Јованов не може да се гони за „умисла“, бидејќи немал свест дека прави нешто погрешно, туку најмногу може да одговара за „небрежност“.
Клучните аргументи на одбраната се:
- Институционален молк: Ниту еден надлежен инспекторат никогаш не констатирал безбедносни пропусти во објектот. Единствените казни биле за присуство на малолетници, кои Јованов уредно ги плаќал.
- Префрлање на одговорноста: „Ако имало пропусти, одговорност може да има само кај стручните лица (инспекторите) кои требало да го констатираат тоа и да му го предочат на Дејан. Тоа никогаш не се случило,“ истакна Коцевска.
- Немање намера: Според бранителката, во дејствијата на сопственикот немало свесност дека е пропуштена некаква мерка за заштита, па затоа тезата на обвинителството за „умисла“ е неодржлива.
Читај исто така: