Почина Мате Мишо Ковач, легендата на Шибеник, Хајдук и Далмација, пејач кој во речиси половина век кариера продаде повеќе од 20 милиони плочи, објави порталот Индекс, повикувајќи се на извори блиски до пејачот кои ја потврдиле информацијата.
Мате Мишо Ковач е роден на 16 јули 1941 година во Шибеник, во време на италијанската окупација. Одзраснал на улица од која произлегоа и уште две големи кариери, на Вице Вуков и Арсен Дедиќ, со кој децении подоцна ќе сними дует под наслов „Ние сме лисја од иста гранка“.
За микрофонот се решил на шеснаесет години, откако го слушнал настапот на шибенскиот пејач Љубо Лучев. Завршил средно индустриско училиште за тапетар, а во 1961 година го поделил првото место на натпреварот „Први глас на Шибеник“ со Мирко Вукшиќ. Како награда избрал сингл на Елвис Присли, музичар кој трајно ќе ја обележи неговата кариера. По отслужувањето на воениот рок во Белград се преселил во Загреб. На натпревар во Карловац ја изведол песната „Не можам да престанам да те сакам“ на Реј Чарлс и им го привлекол вниманието на продуцентите. Првиот неофицијален настап го имал во есента 1964 година во Загребската Градска кафеана, а истата година потпишал договор со Југотон. Неговата прва плоча била обработка на песната на Чарлс „Не можам да престанам да те сакам“.
Успехот дошол брзо. Во летото 1965 година настапил на „Мелодии на Јадранот“, а статус на ѕвезда му донела песната „Нема повеќе да се вратиш“ од 1969 година, дело на тогаш младиот Ѓорѓе Новковиќ. Синглот е продаден во речиси 190.000 примероци и бил втората најпродавана плоча на Југотон таа година. Со пет плочи продадени во повеќе од 250.000 примероци, Ковач во 1969 година станал најпродаваниот пејач на издавачката куќа. Соработката со Новковиќ траела до смртта на композиторот во 2007 година.
Со победата на Сплитскиот фестивал во 1971 година, со песната „Ќе заплаче зората“, стана најпопуларниот пејач во Југославија. Истата година за малку не загинал во сообраќајна несреќа кај Задар. Брковите, кои ќе станат негов заштитен знак, ги пуштил за да го прикрие лузниот над горната усна. По опоравувањето, во 1972 година во Њујорк го гледал Елвис Присли во Медисон Сквер Гарден. Изведбата на „На мој начин“ оставила траен впечаток; децении подоцна, во разговор со новинарот Александар Станковиќ, тој момент го опиша со зборовите дека тогаш „песната се споила со небото“.
Следуваа две децении на врвот на кариерата, со хитови како „Друг ѝ ја расплетува косата, а јас ја сакам“, „Остана секогаш иста“, „Ако ме оставиш“, „Утре ми судат“, „Од одамна веќе не плачам поради тебе“ и „Ти си песна на мојата душа“. Пет пати е прогласен за пејач на годината, а во 1989 година и за личност на годината во Југославија. Играше и во филм, во 1972 година, заедно со Раде Шербеџија, во остварувањето „Попладне на еден фазан“.
Во приватниот живот се женел трипати: со Љубица Комадина, со Анита Батурина, поранешна мис Југославија, со која ги добил децата Еди и Ивана, и со Лидија Пинтариќ, со која останал до крајот на животот. Деведесеттите донесоа најтежок период. Во 1992 година неговиот шеснаесетгодишен син Еди трагично загина во Загреб, под неразјаснети околности. По смртта на Еди одржа голем концерт под наслов „Ноќ на свеќи“ на сплитски Полјуд, пред околу 50.000 луѓе, и по настапот објави дека повеќе нема да пее. Сепак, набргу се врати. Во тој период ги загуби и мајка му и помладиот брат. По неколку години борба со депресија, во јануари 1999 година во Загреб се саморани во градите, но преживеа. Потоа се врати на сцената со концерт во Домот на спортовите, сними нови албуми и дуети со ќерката Ивана и повторно победи на Сплитскиот фестивал. Од тој период најмногу се издвојува „Далматино“. Во 2012 година ја доби наградата Порин за животно дело.