Православните верници денеска, 25 октомври, го одбележуваат споменот на Светите маченици Тарах, Пров и Андроник, тројца христијански маченици кои пострадале за својата вера во времето на римскиот цар Диоклецијан. Нивниот спомен се празнува на 12 октомври според стариот црковен календар.
Свети Тарах потекнувал од Клавдиопол во Сирија, Свети Пров од Сида во Памфилија, додека Свети Андроник бил син на угледен граѓанин од Ефес. Тројцата биле прогонувани и мачени по наредба на римскиот управител Нумериј Максим, бидејќи одбиле да се откажат од христијанската вера.
Според црковното предание, Тарах имал 65 години кога бил изведен пред управителот. На трипати поставеното прашање за неговото име, тој секогаш одговарал: „Христијанин“.
Мачениците најпрво биле тепани со стапови, а потоа, крвави и ранети, биле фрлени во затвор. И покрај тешките страдања, останале непоколебливи во својата вера.
Кога управителот му понудил на Пров царски почести и лично пријателство доколку се откаже од Христос, тој одговорил: „Ниту почестите на царот ги сакам ниту твоето пријателство.“
Младиот Андроник, пак, на заканите со уште поголеми мачења одговорил: „Моето тело е пред тебе, прави што сакаш.“
По долготрајните мачења, тројцата биле изведени во театар и фрлени пред диви ѕверови. Според преданието, за разлика од другите осуденици, кои биле растргнати, животните не ги нападнале светителите. Напротив, мечката и лавицата се приближиле до нив без да им наштетат.
Овој настан предизвикал големо изненадување кај присутните, а многумина, како што сведочи црковното предание, поверувале во Христос. Разгневен од случувањата, управителот им наредил на војниците со мечеви да ги погубат тројцата маченици.
Нивните тела останале измешани со телата на другите погубени осуденици. Кога христијаните дошле во текот на ноќта да ги земат и погребаат, не можеле да ги препознаат. Според преданието, по нивната молитва се појавиле три светлини над телата на светителите, што им овозможило да ги пронајдат и достоинствено да ги погребаат.
Светите маченици Тарах, Пров и Андроник во православната традиција остануваат симбол на непоколеблива вера, духовна храброст и истрајност пред страдањата и прогоните.