Според учењето и традицијата на црквата, душата никогаш не е сама во смисла на талкање. Во текот на 40 дена се води низ сите убавини на Царството Небесно, но и низ места каде што душите кои не ја исполниле најважната земна задача – да бидат заљубени во Бога.
– По Божја промисла, волја и дозвола се одредува смртниот час, кога човекот е најподготвен да го напушти овој свет. За тие два дена Господ ѝ дава слобода да ги посети сите тие места и оние луѓе кои ги сакала во текот на животот, но таа не може да стапи во комуникација со нив бидејќи нема тело, бидејќи енергијата на душата сама не може да воспостави контакт. вака е патот на душата по смртта во православието, во првите 40 дена – рече протоереј-ставрофор професор доктор Владимир Ступар.
Најважно е да се молиме на третиот ден по упокојувањето, како што рекол свети Макариј Александриски. Во часот на упокојувањето доаѓа ангел кој ја зема душата и му помага на личноста во моментот на одвојување на душата од телото, заедно со ангелот чувар. Тие се таму до таа душа која е во нова состојба и во нови околности. Таа тогаш гледа дека телото е таму, безживотно, мртво, но и дека човекот како личност, единствен и неповторлив, сè уште е „жив“ затоа што човекот е неуништлив.
– Тогаш најчесто гледа роднини како плачат, а ако бил во болница се гледа со лекари, персонал… Во првите два дена душата се ослободува од товарот на телото и телесноста и станува подвижна и способна да се движи од една место до друго со големи брзини – рече протоереј – ставрофор професор доктор Владимир Ступар за ТВ Храм.
На третиот ден душата се вознесува на небото, каде што мора да помине низ небото и да дојде на Божјиот престол, кај Исус Христос, каде на 40-тиот ден ќе се утврди дали ќе биде во светлина или темнина до воскресението или Последниот суд. Кога станува збор за самото искуство, вели протоереј Ставрофор Ступар, има уште нешто – т.н. клиничка смрт, односно одвојување на душата од телото, но и нејзино враќање во телото, а тоа е нешто сосема друго.
Што се случува во првите 40 дена?
Тоа е дадена човечка временска рамка, но душата има различно чувство за време во зависност од тоа со што покојникот ја збогатил својата душа – свети доблести и свети дарови во прославување на Бога, или таа душа била целосно рамнодушна кон прашањето за односите со ближните. и Бог. Дали душата била осветена во текот на својот живот преку свети тајни и молитви или останала целосно сиромашна и се нашла сиромашна и бедна.
Во текот на тие 40 дена душата останува со тие два ангела – ангелот чувар што го примаме при крштевањето и ангелот испратен од Бога да ја земе душата. Потоа се зема душата – и се прикажува сета убавина на Царството Небесно и на Божјиот престол или се носи и на места каде што душите кои не ја постигнале својата цел и задача, а тоа е да се заљубат и да се соединат со Боже, се туркаат во темнина, каде плач и чкртање со заби. Душата ги гледа и двете и доаѓа пред Христа, кој одлучува каде ќе биде душата следно.
Професорот Ступар зборуваше и за митници, цариници – небесни цариници кои ја испитуваат душата, што е тешко да се опише на земен јазик, особено состојбата на воздигнувањето на душата пред Божјиот престол. Тој исто така додаде дека ѓаволот прави сè за да не го пороби човекот и дека благодарение на Божјата благодат е среќа што не можеме да видиме демони бидејќи тие се толку грди и страшни што би можеле да умреме од страв ако ги видиме.
Демоните живеат на небото и душата, со која тогаш се ангелите, е во агонија затоа што демоните ѝ се појавуваат во сета своја грдотија. На грешниот човек кој не живеел доблесен живот, му велат дека си еден од нас, дојди со нас, треба да бидеш со нас.
Во тој период се испитува душата, а колку е важно тоа преминување до Божјиот престол, тие испитувања и тие обичаи – патарини се всушност опасностите низ кои мора да дојде душата, во преносна, а не во просторна смисла. Така Богородица, почиста од светлината, му се помоли на синот да дојде да и ја земе душата за да не ги види лицата на демоните. Смислата на сите молитви е душата без никакви пречки да дојде пред Господа, кој е љубовен, благ и милостив, но и праведен.
Демоните имаат огромен нагон да фрлат што е можно повеќе луѓе во пеколот за кога ќе дојде Последниот суд, сатаната може да му го каже следново на Христа: Ако можеш да ги спасиш, тогаш спаси не и нас – за ѓаволот без покајание и менување битието можело да се спаси, а тој паднал поради гордоста од која произлегуваат сите гревови. Демоните не сакаат да се покајат туку сакаат да се спасат без да го променат своето битие и да се покаат.
Што се случува со душата по 40-тиот ден?
Ако душата го помине искушението на ѓаволот, ти си наш, те чекаме… душата во голем страв доаѓа пред лицето Божјо, а потоа се открива длабоката правда – Божјата праведност. Тоа значи дека човекот треба да го цени времето на овој земен живот – и да не биде досадно – за да се подготви за средба лице в лице со Бога. Важно е да се покаеме затоа што она што ќе го врзете на земјата ќе биде врзано и на небото, она што ќе го ослободите на земјата ќе биде разврзано и на небото. А ако човек си го потроши животот, тогаш од поинаква перспектива ќе види каков навистина му бил животот.
На тој 40-ти ден ќе се брои и најмалото добро дело и дело на љубов што сме го направиле. На тој ден, на тој привремен суд до воскресението и Страшниот суд, ќе се знае дали одиме во Царството Божјо или во темнина – до конечниот суд кога ќе им се суди и на живите и на мртвите. Значи, нашите соседи можат многу да ни направат во тие 40 дена со молитви и добри дела.
