Ако сте биле во Острог кај Свети Василиј, сигурно сте биле сведоци на барем едно чудо. Секој што оди на тоа свето место има своја приказна која е исто толку моќна како светецот на кој се молиме.
Ви ја пренесуваме приказната според записот на М. Вековиќ:
„Чудата на Василије Острошки се безбројни, и ова е едно од оние, кога Свети Василије го запре возот што ја напушташе станицата.
Штом две лица го одлободија купето, локомотивата започна и возот се упати кон Даниловград, а дотогаш – никаков потег!
Беше лето 1982 година. Го напуштивме Сараево за да му оддадеме почит на големиот светец, Свети Василиј. По бакнувањето на неговите свети мошти, молењето и краткиот престој во манастирот, се спуштаме по кривулеста, тесна патека, по страната на Острог.
Конечно, малку изгребани од капините и багремите што ги поминувавме, весело стигнавме на железничката станица Острог. Мојата сопруга, со десетгодишниот Божидар и осумгодишната Зарија, беше првата што влезе низ вратата, и јас полека ги следев, кога одеднаш пред мене застана кондуктер.
„Ти си од Острог?“, праша, малку студено и загадочно.
„Да, фала му на Бога од Острог и од свети Василиј, слава и милост нему!
„Зедовте ли нешто оттаму?“, Праша тој.
Останав без зборови пред таквото неочекувано добредојде и чудното прашање, па почнав енигматично: „О, па како не. Дали некој од Осторг си оди празен? Исто така, зедовме благослов од Свети Василиј. Ги бакнавме неговите свети раце дека ќе ни поминат несреќи и невидливи маки “.
„Слушај, вујко, возот нема ни да се помрдне, додека не ми кажеш, дали зеде нешто од светилиштето за да го однесеш дома без прашање?“, рече смртно сериозната личност.
Одеднаш станав сериозен и му реков: „Не дај Боже да земеме или украдеме нешто од светилиштето. Ние носиме подароци во светилиштето. Семејната среќа и благословот на светителот ни се подраги од сите нешта на светот“.
Потоа ми рече со многу пољубезен глас: „Извини, морав да те прашам тоа, почекај таму некое време, и ќе чуеш зошто“.
Потоа истрча по скалите на вагонот, замавна со раката кон возачот и рече: „Во ред е!“
И возот тргна. Сега ме фати за рака подобро расположен и влезе со мене во купето, ги наплати билетите и ја започна приказната:
„Пред два дена, не можевме да ја напуштиме оваа станица“.
„А зошто тоа?!, се обидов смирено да прашам.
„Свети Василиј не ни го даде! Немојте да се изненадите, но ова е живата вистина, што ја велам. Маж и жена влегоа во станицата овде, имаа околу педесет години. Тие беа во Острог. Возачот тргна, да го стартува возот – не сака да тргне. Излезе од локомотивата и се загледа во машината од сите страни, во ред беше се, но возот неподвижен, како ладен камен, како да го држи некоја невидлива сила. Тогаш машиновозачот луто ми извика: Одете од купе во купе и нека се симне секој што бил во манастирот Острог.
Кога го кажав тоа во еден од вагоните, еден постар човек ме погледна странично и ми рече: „Па, можевме да се надеваме на се и сешто во ова време, но дека ќе дојде време да не спречат да одиме кај нашиот Свети Василиј, ние се уште не се надевавме на таа беда. Но, она што Бог го создаде луѓето не можат да го уништат“.
Му кажав дека не е таков проблем и бидејќи патува од друг град да си продолжи мирно.
Во следното купе го прашав истото и маж и жена гласно рекоа:
„Бевме во Острог!“
„Те молам, земете си ги работите и слезете од возот“, им реков со сериозен тон. Без прашање, без збор, ги зедоа патните торби и излегоа. Штом се симнаа од возот, започна локомотивата и нашиот воз се упати кон Даниловград.
Утре дента, еве го истиот маж и неговата сопруга повторно на станицата, чекајќи да се качат на нашиот воз.
„Не го повторувајте тоа, поради вас возот не може да ја напушти станицата“.
