Во политиката често се појавува парадоксална иронија. Оние кои до вчера трчаа по ходниците за да му служат на пример на Али Ахмети, денес се обидуваат јавно да си припишат заслуги за именувања со кои немале никаква врска. Таков е и случајот со пратеникот од редовите на Фронтот, а денес дел од коалицијата ВЛЕН, Илир Демири.
Најјасен пример е случајот со Адмир Шабани. Предлогот за негово именување за заменик-министер за одбрана потекна од Арбен Фетаи и од структурите на Алијансата за Албанците. Дополнително, токму благодарение на коректниот пристап на Фетаи, позициите во рамки на коалицијата ВЛЕН не беа доведени во прашање, иако за тоа постоеле доволно политички аргументи.
Сепак, денес дел од актерите кои тогаш немаа ниту улога ниту јасен став, се обидуваат именувањето на Шабани да го претстават како „заслуга на групација“. Но во политиката може да се менуваат страните, не и фактите: едни предлагаат и работат, а други подоцна се појавуваат да ги собираат заслугите, користејќи ја приликата што ќе ја најдат.
Оттука се наметнува и прашањето: Дали ваквиот пристап е коректен кон министерот Фетаи, како и кон Азир Алиу и пратеничката Мимоза Муса, кои без двоумење го маргинализираат сопствениот политички лидер за некој што претходно бил нивен политички противник? Или, пак, зад ваквите потези стојат други пресметки и лични интереси на истите тие актери?
