Во конкуренција на стотина гастрономски специјалитети од целиот свет, изумот на Ерин е прогласен за најдобар, со образложение од што се состои јадењето и како се прави.
Познатата пекара Ужице и денес позната по „лебче со се“ ја отвори Влајко Чарапиќ, газдата на Ужице, веднаш по Првата светска војна. По Втората светска војна ја презела државата, а потоа во овој објект својата пекара ја преселил познатиот пекар мајстор Радомир Шуљагиќ. Милан Лазиќ дошол тука да го научи својот занает во 1953 година, кај неговиот кум.
„Кога Радомир остаре во 1968 година, го направи партнер татко ми Милан, со услов тој да работи една година бесплатно, а заработката да ја земе Шуљагиќ. Овој договор беше продолжен за три години, потоа стариот мајстор го напушти бизнисот, со услов да се зачува името на пекарата „Код Шуљага“, што и беше направено – објаснува сегашниот сопственик Драган Лазиќ.
Официјално го регистрираше брендот од Ужице, а го нарекуваат и „лебче со се“ – комплет лепчиња.
Ужичани сметаат дека комплетот леб освен што е вкусен е и корисен и практичен. По таков „полн“ појадок, лесно е успешно да се започне денот и, според нив, помага и при „враќање на видот“ по пијанство.
На почетокот од своето историско постоење, во споменатата пекара се подготвувал леб со сè за само пет-шест сопственици од Ужице: подготвувале топол леб со крем и стопен путер, а покрај тоа, сопствениците обично барале од чираците да им донесат варено јајце, и почнале да нарачуваат – „леб со се“. Така, името на српскиот специјалитет е родено пред самиот производ: кон крајот на 1970-тите и почетокот на 1980-тите, во лебот било додадено изматено јајце, со што ѝ е даден последниот рецепт.
Домашниот леб од фуруната се „фиксира“ хоризонтално, горниот дел се крева, а внатре влегуваат 50 грама стар, зрел и посолен крем и едно јајце. Потоа средината се пече додека не порумени.
