ЛЕГЕНДАРНИОТ Мишо Ковач денеска го слави својот 82 роденден. Во оваа прилика ви пренесуваме текст од 1969 година за неговите почетоци, во кој зборува и за својата прва сопруга Љубица.
Април 1969 година: Во Шибеник го научив занаетот со таписерија. Служев војска во Белград. Во Шибеник, еднаш, на убедување на еден пријател, пеев на микрофон. Во Белград, на натпревар на пејачи, членови на ЈА, го освоив првото место.
Тогаш донесов одлука: ќе се вратам во Шибеник за да му кажам на татко ми дека не сакам да го поминам животот во правлива просторија стуткана над душеци. И беше така. Со 6.000 стари динари (не ми требаше лоша, т.е. за патна карта и ако не успеам да се вратам дома), пак дојдов во Белград. Се вработив во барот Кристал…
Тешко е да се живее од пеење на кафеана. А средината? Лесни жени, пијани луѓе, чад, алкохол. За мене денот беше ноќ. Неподносливо. По неколку месеци отпатував за Загреб. Не познавав никого во тој град. Останав сам на себе. Уште еднаш решив да ризикувам се. Отидов кај Пера Готовац, уредникот на Југотон, и го поканив во едно градско кафуле. Тој дојде, а јас го зедов микрофонот и пеев. Готовац беше задоволен. Ме покани да снимам плоча…
Записот наскоро беше во продажба. Бев еден од ретките млади пејачи кои успеаја да направат плоча пред да станат познато име. А јас тогаш не бев ни име со плоча. Беше невозможно да се живее од нејзиното вртење.
Во тоа време, во средината на 1964 година, добив ангажман како пејач (со ансамблот на Дражен Бојиќ) на танцови вечери во Студентскиот центар. Живеев со мојот пријател Душко во скромна станарка. Бевме повеќе гладни отколку сити. Душко често ми велеше: „Гладен си, нели? Легни Мишо, чувај си ја силата, не се чувствуваш гладен кога спиеш“.
Не размислував за љубов. Преокупација ми беше успехот, кариерата како пејачка. На крајот на краиштата, немав најдобро мислење за жените. После сите познанства што ги направив во кафеаните каде што пеев, мислев дека чесните девојки се човечки вид кој изумре одамна.
Прекрасна русокоса девојка
Три пати неделно пеев во Студентскиот центар. На мојот репертоар беше песната Ја одлијам. Не знам како, но забележав дека секоја вечер кога ја пеам таа песна, една убава, русокоса девојка излегува на сцената и внимателно ги слуша зборовите. Штом ја завршив песната, таа си одеше.
Пред куќата ми рече: “Знаеш што? Ми делуваш како многу вообразен млад човек. Веројатно затоа што си пејач мислиш дека можеш да успееш со која било девојка. Не ми се допаѓаш повеќе или помалку од кој било млад човек што сум го сретналa вечерва во салата. Навистина се прашувам дали ќе ми пријдеш утре и ќе ми ја стискаш раката цврсто како сега по овој разговор. Ми се чини дека не си баш при себе си денес…“
Очигледно беше во заблуда за мене. Следната вечер, повторно на орото, поголемиот дел од времето го поминав со неа. Повторно ја одев до дома. Со текот на времето забележав дека и се допаѓам повеќе. Ме врзуваше, а тоа ме исплаши. Не бев, барем така мислев во тоа време, маж за нејзиниот свет.
Барав начини да се борам. Издржав три дена без да ја видам. Но, престанав да јадам и да спијам. Бев нервозен. За да си ја олеснам ситуацијата, со задоволство прифатив десетдневна посета на Марибор.
Но, ниту бегањето од Загреб не ми помогна. Лицето на драгата девојка постојано ми беше пред очи. Штом се вратив во Загреб, отидов да ја видам, иако никогаш порано не го поминав прагот на нејзиниот дом. Тропнав на вратата. Љубица не беше дома. Нејзиниот брат ми ја отвори вратата. Седнавме во кујната и ја чекавме да дојде.
Денес јас и Љубица живееме во среќен брак. иако во меѓувреме се пробив како вокален солист и настапував на многу фестивали, па дури и заработив многу пари – таа е се што имам.
