Масакрот во Буча, најтешкото воено злосторство што се случи од почетокот на руската инвазија на Украина, може да добие уште поголеми размери.
Имено, откриено е дека повеќе од 650 цивилни жртви биле убиени од руски куршуми, а не од шрапнели или гранати, а најлошо од се – дека цел на нападот бил детски летен камп.
Сара Рејнсфорд, новинарка на Би-Би-Си, отиде во овој камп за да истражи што се случило во засолништето, кое сега се третира како место на злосторство.
Веднаш по влегувањето во кампот видела камења облеани во крв. Сина волнена капа „лежеше“ неподвижна на подот, со јасно видлива дупка од куршуми. Имаше најмалку десетина такви дупки на ѕидот, кој содржи илустрации на сцени од цртаните филмови.
Неколку чекори понатаму наишла на остатоци од ручек типичен за пакувања со храна што ги носи руската армија – отворена конзерва оризова каша со говедско месо и празно пакетче крекери.
Сепак, пострашна од крвавите сцени е помислата дека повеќе од 650 украински цивили во Буча биле принудени да молат за милост, за на крајот да бидат застрелани.
Еден од нив е Владимир Бојченко, кој живеел во Хостомел, во предградието на Буча и во близина на аеродромот каде што нападнале првите руски сили. Кога неговата сестра Алиона Микитук решила да побегне, го молела да и се придружи. Беше обичен човек, не војник, но сакаше да остане и да помогне. Деновите ги поминувал барајќи храна и вода за да им ги донесе на соседите и децата кои останале заробени во подрумите.
Секој ден му телефонираше на семејството од Хостемел за да ги увери дека е безбеден. Алиона нервозно ги чекаше неговите кратки повици. Бидејќи залихите снемале, таа го повикала својот брат да се обиде да избега, но дотогаш патиштата веќе биле блокирани.
Алиона последен пат се слушнала со него на 8 март. Тој и рекол тој ден да не се грижи за него.
„Тој рече дека ме сака. Чувствував страв во неговиот глас. Беше болно“, вели расплакана Алиона.
Четири дена подоцна бил виден во близина на детскиот камп, по што целосно исчезнал.
Кога на 4 април беа откриени телата во кампот, меѓу нив било и телото на Бојченко. Со недели, Алиона избезумено повикуваше болници и мртовечници. Тој ден ѝ беше испратена фотографија од неговото тело за да го идентификува. Знаела дека тоа е нејзиниот брат пред да ја погледне фотографијата.
„Ги мразам со секоја клетка од моето битие. Знам дека не е во ред, но тие не се луѓе. На секој дел од телото му се гледаше модринка“, изјави сестрата на убиениот војник.
Приказната за страдањата на цивилите во детскиот камп ја потврдува сведочењето на Виктор Ситницки, кој сега се наоѓа во западна Украина.
Тој тврди дека Русите секој ден му истурале ледена вода на нозете, додека го држеле чкрапалото на главата. Покрај тоа, постојано го нарекувале фашист, бил преплашен. Тој вели дека и на руските војници им рекол дека му е жал што дошло до конфликт меѓу овие два народа.
„Тажно е што нашите дедовци се бореа заедно против нацистите, а сега вие сте фашисти“, остро му вратил руски војник.
Таа вечер Ситницки имал среќа. Кога почнало гранатирањето на градот, војниците не му обрнувале внимание и морал да побегне.
Но, не успеаја сите да излезат. Телата на петмина мажи беа пронајдени како сквотирани на колена, со наведнати глави и со врзани раце зад грб.
„Знаеме дека биле мачени. Руската армија ја премина црвената линија. Тие не се бореа против војската во Украина, тие го киднапираа и мачеа цивилното население“, соопшти полицијата во Буча.
Сепак, она што останува нејасно е дали руските војници го користеле кампот како база или дошле во него непосредно пред нападот. А, доколку не се најде тој што ја водел оваа акција, може да остане целосно нејасно.