Замина големиот Корнелиј Бата Ковач. Нему му останаа три ќерки, внуци и незаборавна музика…
Роден на 1 јануари 1942 година во Ниш. Со татко му и мајка си кратко време живеел во Суботица, а потоа се вратиле во Ниш.
Многупати го прашувале од каде потекнува името Корнелиј.
„Многумина ме прашуваа во мојот живот како го добив името Корнелиус. Дедо ми се викаше Корнел и татко ми, според патријархалниот обичај, реши да ми го даде неговото име. Денес, кога ќе размислам, таа негова одлука едноставно ми се чини како невидена храброст – среде војна, во Ниш, на едно дете да му даде име Корнел! Се разбира, на крајот на краиштата, мајката нашла соломонско решение. Корнелиус ѝ изгледаше помек и посрпски. Подоцна, за време на мојот живот во Лондон и Мадрид, го користев името на мојот дедо“, изјави тој во едно од интервјуата за Блиц.
Рекол и дека едвај завршил осум години училиште, а потоа го молел татко му да се запише во средно музичко училиште.
„И таму лошиот ученик се претвора во одличен, учам малку, но знам сè. Го формирам моето прво џез трио и свирам на танц во Спортското друштво Партизан (претпоставувам затоа го напишав седумдесет- нешто химна на фудбалскиот клуб Партизан).
Дипломирал на катедрата за теорија и пијано. Покрај класичното музичко образование, многу време посветува и на џезот и рок музиката. Кариерата како професионален музичар ја започна во 1961 година, а подеднакво успешно се испроба и како композитор, пијанист, клавијатурист, продуцент и аранжер.
По работа со неколку бендови, тој стана член на Индекс во 1966 година. Тој зборуваше за работата со Индекси и доаѓањето во Белград на следниов начин:
„Бидејќи ме сметаа за музичар со педигре, Индекси ме прифатија во групата. Шеесеттите ветуваа подобри времиња и голема иднина. Се дружев со Кемал Монтен, Махир Палош, Вед Хамшиќ, поетот Богдан Стојадиновиќ и секогаш, како владее, со многу помлади луѓе од себе.Но моите идеали сепак беа некаде во Белград.Во Сараево имав се,ама соништата од раната младост за најубавиот град,тролејбуси,девојки,паркови,Теразије ме натераа на неразумен чекор за моите пријатели од Сараево.Го напуштив Сараево и се преселив во Белград“.
Тоа беше во септември 1968 година, каде што наскоро ќе ја основа Corny Group.
Кога станува збор за потеклото и музиката на познатата група Корни, Бата Ковач рече дека критичарите на почетокот биле збунети од нив.
„Што всушност свират? Денес мислам дека свиревме музика. Не рокенрол, не андерграунд, не прогресивен џез рок – понекогаш лесни поп песни, а најчесто многу значајни форми како „Једна жена“ на исток“, Не толку обичен живот“ итн. Често ми го поставуваа прашањето: кој беше најдобриот пејач на групата Корни? Сите придонесоа во рамките на своите можности, но најмногу Дадо Топиќ и Златко Пејаковиќ“, изјави Ковач.
Во 1974 година, оваа група ќе ја претставува СФР Југославија на Изборот за песна на Евровизија.+, а Корнелије Ковач ќе остане позната по отпуштањето на Здравко Чолиќ веднаш потоа.
„Мислев дека и покрај неговиот одличен глас, тој не е адекватен пејач за типот на музика на групата Корни. Но, тогаш веќе му кажав дека е одличен соло пејач, но не и за бенд. Не се лути, иако не му беше пријатно, но многу брзо, петнаесет дена откако се врати од Белград во Сараево, му реков: „Кола, дојди на разговор. Ајде да ти правиме песни“, рече во една прилика Бата Ковач.
Кога стигна до врвот остана без мотивација, па реши да се испроба на европската музичка сцена. Во Лондон, каде што се сели, соработува со големи имиња на светската поп музика, меѓу кои и Ханс Цимер, композиторот кој доби Оскар за музиката во филмот „Кралот Лав“. Подоцна, по препорака на пријател, семејството Ковач замина во Шпанија, каде што Бата достигна 30 свирени албуми и аранжмани за познати шпански музичари.
Враќањето во Белград го сметаше за негов најголем животен компромис.
„Моето семејство имаше чувство дека мојот успех не е вистинскиот или дека не беше она што сите заедно го очекувавме“, рече тој во едно од неговите интервјуа.
„Тврдам дека ако останевме во Лондон, моите ќерки ќе беа големи имиња на глобално или барем европско ниво. Тие беа таму како деца на четири или шест години. Ќе имаа шанса да се дружат преку образованието и со овој талент, кои имаат се, би изгледало многу поинаку. Но, што е, го има, се чини дека секој има одреден пат зацртан и човек не може многу да влијае на тоа…“