Помина една година од кобната ноќ во ноќниот клуб „Пулс“. За јавноста, тоа е веќе далечно сеќавање, но за младите кои го преживеаја пеколот, секој нов ден е нова битка. Нивните лузни не се само физички траги на кожата; тие се неми сведоци на една институционална негрижа која пече посилно од самиот пламен.
Додека бирократијата се заплеткува во бавни служби и медицински комисии, семејствата се оставени сами на себе. Сами плаќаат за креми, фластери и хирушки зафати. Ова не е само трагедија на една ноќ – ова е трагедија на системот кој ги заборави своите деца.
За да се стави крај на овој „живот во застој“, преживеаните и нивните семејства ги истакнуваат 5-те клучни столбови на кои државата мора итно да изгради систем за поддршка:
1. Посебен медицински фонд
Потребни се средства за сложени медицински третмани, скапи потрошни материјали и специфични интервенции кои во моментов не се покриени од Фондот за здравствено осигурување. Ниту едно семејство не смее да банкротира за да го излекува своето дете.
2. Долгорочна психолошка помош
Траумата не исчезнува со зараснувањето на раните. На преживеаните им е неопходна достапна, сеопфатна и професионална психолошка поддршка која ќе трае онолку колку што е потребно за тие повторно да се почувствуваат безбедни во сопствената кожа.
3. Целосна логистичка поддршка
Патот до закрепнување е долг и комплициран. Потребна е координирана помош за транспорт, организација на третмани и долгорочно планирање на лекувањето, како во земјата, така и во странските специјализирани центри.
4. Правна и административна заштита
Наместо да бидат жртви на лавиринтите на администрацијата, на овие млади луѓе им треба ефикасна правна помош за остварување на нивните права. Државата мора да гарантира заштита, учество и грижа за нивната благосостојба без дискриминација.
5. Нови перспективи преку едукација
Овие млади луѓе сакаат да бидат независни. Со нови можности за обуки и преквалификации, тие ќе можат да се вратат на пазарот на труд и да изградат иднина во која нема да бидат дефинирани од нивната несреќа, туку од нивните нови вештини.
„Ние не бараме милост, бараме шанса повторно да живееме. Бараме системот да ја препознае нашата болка и да ни подаде рака таму каде што администрацијата не сопнува.“
Лузните на овие млади луѓе се огледало на нашата колективна одговорност. Време е државата да престане да молчи и да започне да дејствува. Нивните животи не смеат повеќе да чекаат.