Мартовската статистика од системот „Безбеден град“ ја раскажува приказната за македонскиот сообраќај низ две сосема различни призми. На раскрсниците, очигледно е дека возачите почнуваат да се плашат од камерата. Бројот на прекршоци за минување на црвено светло драматично падна од 220 во февруари на 70 во март, што претставува намалување од 68,2 проценти. Ова е најдиректниот доказ дека моменталната, видлива контрола делува – барем таму каде што ризикот е јасен и разбирлив.
Но, истиот извештај открива и длабок и упорен проблем: брзото возење. Од вкупно 26.241 регистрирани прекршоци во март, дури 25.230 биле за пребрзо возење. Ова не е изолирана недисциплина, туку сигнал за длабоко вкоренета сообраќајна култура, каде ограничувањето се сфаќа како препорака, а не како правило. Мартовските бројки покажуваат дека системот изрекол 544 мерки за забрана на управување со возило, од кои 474 биле токму за брзо возење. Од нив, 362 биле за брзина над 80 километри на час во населено место, а 42 за над 170 километри на час во ненаселено место.
Покрај тоа, во март е забележан пораст од над 7.000 прекршоци во споредба со февруари. Тоа не мора да значи дека возачите станале полоши, туку укажува на поактивен надзор и способност на системот масовно да ја документра реалната состојба на улиците. И покрај тоа, трендот е јасен: брзината останува главниот сообраќаен проблем, додека контролата на црвеното светло почнува да дава резултат.
Значи, мартовската статистика не е само успех на „Сејф Сити“, туку и предупредување. Камерите веќе почнуваат да ја менуваат однесувачката динамика кај дел од возачите, но за вистинска промена на сообраќајниот менталитет, системот мора да се соочи со предизвикот на брзото возење, кое очигледно останува новата нормала.
Дури и со ваков активен надзор, податоците покажуваат дека улогата на камерите засега е повеќе документирачка отколку превентивна. Семафорите почнуваат да ги плашат возачите, но навиката за брзо возење продолжува – и токму тоа е пораката која мартовската статистика најгласно ја испраќа.