Помина една година. За светот, тоа се само 365 дена поминати во вести, нови наслови и секојдневни грижи. Но, за младите лица кои таа кобна ноќ беа во ноќниот клуб „Пулс“, времето како да застана во пламенот. Денес, тие не зборуваат само за огнот што изгасна, туку за огнот што сè уште ги пече нивните души.
Телото памти, а системот молчи
Нивните лузни не се само физички траги на кожата. Тоа се длабоки врежани патеки на болка кои се протегаат низ нивното секојдневие. Додека државната бирократија се заплеткува во бескрајни комисии и бавни служби, семејствата се оставени сами на себе. Тие сами ги плаќаат скапите креми, силиконските фластери и хирушките третмани. Секој поглед во огледалото е потсетник на трагедијата, а секоја неплатена сметка за лекување е нова рана од државата.
„Животот ни е во застој. Сакаме да се вратиме на факултет, сакаме да работиме, сакаме да сонуваме… но лузните се пречка која не можеме сами да ја прескокнеме.“
75% невидлива болка
Статистиката е немилосрдна: дури 75% од младите преживеани се борат со тешки трауми. Несоницата е нивниот најчест гостин, а изолираноста нивното единствено засолниште. Тие се соочуваат со чувство на безперспективност и секундарна трауматизација – секој пат кога ќе наидат на институционален молк или дискриминација, тие повторно го преживуваат пожарот.
Повик за достоинство, а не за милост
Овие млади луѓе не бараат сожалување. Тие сакаат да работат! Сакаат преквалификации и нови вештини кои ќе им помогнат повторно да станат активни, безбедни и независни граѓани. Нивната иднина не смее да биде заложник на медицински комисии и бавна администрација.
Што е потребно веднаш?
- Посебен медицински фонд: За сложени третмани и материјали кои Фондот за здравство не ги покрива.
- Психолошка поддршка: Достапна и континуирана терапија за надминување на траумите.
- Крај на бирократијата: Институциите мора да престанат да бидат пречка и да станат поддршка.
Лузните на овие млади луѓе се лузни на нашето општество. Да не дозволиме нивните животи да останат во застој. Тие го преживеаја огнот, сега е време да им помогнеме да го преживеат молкот.
