Дали е добро луѓето да се чувствуваат среќни иако немаат причина да го прават тоа, па дури и ако имаат причина за несреќа?
Одговорот на ова прашање зависи од тоа колку години имаат. Ако се деца, тогаш тоа е добро, бидејќи сакаме да ги заштитиме децата од оние негативни настани што би можеле да ги трауматизираат. Ако се возрасни, тогаш таквото чувство го нарекуваме еуфорија – „неразумно чувство на среќа“. Но, ако прифатиме дека секој возрасен го носи своето „детско јас“, тогаш работите не се толку едноставни. И возрасните сакаат повремено да заборават на реалноста и да се забавуваат.
Во последно време, во весниците има се повеќе написи кои ги ставаат декември и јануари во моделот на биполарно растројство: по еуфоријата и манијата во декември, во јануари доаѓа депресијата. Евидентна е претпразничната еуфорија, но колку навистина можеме да зборуваме за постпразнична депресија?
Сосема е нормално некои луѓе да не се посебно расположени во јануари. Главната причина за тоа е што прославата била напорна, па се чувствуваат изнемоштени. Добро е што по периодот на хиперактивност следи периодот на пасивност, бидејќи на тој начин човекот се регенерира. Посебно кај нас, каде тој период на празнување опфаќа неколку семејни прослави, две новогодишни и два божикни. Колективната диктатура на радост и среќа може да засити, исцрпи не само енергетски туку и финансиски. Луѓето потоа се свртуваат кон себе и бараат мир во најблиското семејство.
„Понеделничкиот синдром“ можеби е една од причините за празничното расположение. Резултатите од неколку истражувања покажаа дека понеделник е најомразениот ден, додека сабота и петок се најпопуларни. Причината за ваквата оценка е што „детето во нас“ го гледа понеделник како почеток на низа болни работни денови, а петок како почеток на викендот. Она што е понеделник за деновите во неделата е втората половина на јануари за месеците: почеток на нов „болен“ работен циклус. А што се петок и сабота, е „среќен декември“ со месеци – како што го нарекуваа маркетинг агенциите.
Кога луѓето се исцрпени и заситени со славење, сосема е нормално да воспостават внатрешна рамнотежа после период на претерување. Зошто воопшто сме изненадени што во втората половина на јануари не сме исто расположени како во декември, кога е сосема нормално?
Затоа што читавме по весниците дека тогаш луѓето биле „депресивни“. Она што ги поврзува празниците и депресијата не е постпразнична, туку празнична депресија за оние кои за време на празниците се осамени, а немаат можност да го структурираат времето преку работа, да остваруваат социјални контакти и да се доживеат како вредно човечко суштество. Оние кои се навистина депресивни во јануари се токму оние трговци кои беа толку задоволни од продажните резултати во декември.
