Во продолжение на дебатата во „Ноќно студио“ на 4TV, претседателот на Синдикатот за градежништво, Иван Пешевски, упати директен одговор до работодавачите кои постојано се жалат дека „нема веќе кој да работи“. Според него, егзодусот на градежниците не е желба, туку принудно бегство од понижувачкиот однос и несигурните градилишта во Македонија.
Регионален парадокс: Досегашните соседи станаа економски магнети
Пешевски посочува дека македонскиот работник веќе не бега само во Германија или Австрија. Сега дестинациите се многу поблиску, а условите – неспоредливо подобри.
- Соседите нудат достоинство: Србија, Хрватска и Црна Гора нудат плати кои овозможуваат заштеда на цела месечна заработка, бидејќи трошоците за храна и сместување се покриени од работодавачот.
- Македонската реалност: Кај нас, просекот во нискоградбата е околу 40.000 денари, сума со која работникот секојдневно коцка со сопствениот живот.
„Не е точно дека нема работници. Има, но треба да ги платите! Цената на мајсторот порасна, но тоа мора да биде придружено со стаж, осигурување и 8-часовно работно време, а не со ропски труд,“ дециден е Пешевски.
Брутална дискриминација: Странците се „премија“, домашните се „трошок“
Синдикалниот лидер направи шокантна споредба меѓу третманот на домашниот кадар и она што државата им го овозможува на странските стратешки партнери:
- Двојни стандарди за плати: Додека македонскиот градежник се бори за минималец, преку специјални договори на странските работници им се овозможуваат плати од 1.500 до 2.000 евра.
- Дестимулација на пазарот: Со овој пристап, државата директно ги охрабрува домашните фирми да не нудат бенефиции, оставајќи го македонскиот работник на маргините.
Борба за 600 денари: Преживување или луксуз?
Пешевски потсети на протестите за минималната плата, потенцирајќи дека барањето за зголемување од само 600 денари во дневницата не е луксуз, туку „крик за опстанок“ во сектор каде смртта демне на секој агол.
„Македонскиот работодавач мора да разбере: ако сакате квалитет, понудете повеќе од ‘гола плата’. Потребно е достоинство. Работникот парите треба да ги заработи со својот труд, а не со страв дали ќе дочека утре,“ заклучи Пешевски.
