Поранешниот професор во училиште во Пула, Хрватска живееше како бездомник. По мозочен удар, тој го одбил понудениот дом затоа што неговото куче Медо не можело да оди таму со него и сега живеат во трошен стан во центарот на Пула.
Младен Станчир (67) се грижеше за себе и за своето куче веќе шест години, како знае и умее. По мозочниот удар, Медо завивал три дена додека лежел во болницата.
– Иако сè уште сум беспомошен и лежам, Медо не се одделува од мене. Тој е вистински пријател – рече тој.
Тој имаше мозочен удар кон крајот на октомври. Нему му било тешко во болницата, вели тој, затоа што Медо останал сам и се плашел да не го одведат поради лаење и завивање.
– За среќа, тоа не се случи – рече Станчир. – Откако ме пуштија од болницата, ме сместија во Домот за стари лица. Поминав седум дена таму и по мое барање побарав да ме пуштат затоа што моето куче не беше со мене. Јас сум беспомошен, но сè уште не сум стар и тоа не е место за мене. Некако и јас и кучето ќе го преживееме ова. Имам храна, кревет и покрив над главата, вели Станчир.
