Во дебатното гостување во емисијата „Ноќно студио“ на 4ТВ, Суарет Алиша од Коалицијата „Менуваме“ упати жестоки критики до локалните и централните власти, опишувајќи го животот на лицата со попреченост како борба во нефункционален систем исполнет со лажни ветувања.
Градската инфраструктура како „домашен притвор“
Алиша посочува дека главниот град е претворен во средина на бариери каде основните права на движење се секојдневно прекршени. Тој го истакна парадоксот помеѓу изборните ветувања и реалноста на терен.
- Несинхронизирани семафори: Звучните сигнали за слепите лица не се совпаѓаат со светлосните, што претставува директна опасност по животот.
- Законски прекршувања: Иако Законот за градење (Член 11) налага пристапност, локалните власти и советниците свесно го игнорираат.
- Изолација: „Се чувствуваме како во домашен притвор. Како уште полицајци да ни пратат пред врата за да бидеме и официјално затворени во овој нефункционален град“, револтирано изјави Алиша.
Дискриминација во социјалната заштита
Покрај инфраструктурата, Алиша алармира за опасна „градација“ на човековите права преку селективно доделување на часови за лична асистенција.
- Двојни стандарди: Додека одредени категории корисници добиваат по 160 часа месечно, други се ограничени на само 80 часа, што според Алиша е директно кршење на Меѓународните конвенции.
- Повик до премиерот: Наместо бирократски надзори, Коалицијата „Менуваме“ инсистира на итна средба со премиерот и формирање стручен сектор кој реално ќе ги имплементира решенијата што тие ги нудат.
Лична борба на „детето на системот“
Споделувајќи ја својата лична приказна како дете без родители израснато во институции, Алиша нагласи дека неговата благодарност кон државата за покривот над глава не го спречува да ги види системските дупки.
„Јас сум дете на системот и знам точно каде тој потфрла. Ние не сме само бројки, туку луѓе со аргументи. Ова е војна за правда и достоинство која ќе ја добиеме, бидејќи вистината е на наша страна“, заклучи Алиша.
Разговорот во „Ноќно студио“ заврши со предупредување дека секое дополнително кратење на средствата за личните асистенти ќе значи целосен колапс на социјалната правда и дефинитивно згаснување на она „зрнце“ надеж за најранливите категории граѓани.
