На судењето за смртта на Стефан Филиќ (18) од Велика Плана во петокот беа изнесени завршните зборови, а Вишото јавно обвинителство Смедерево побара 20 години затвор за обвинетите Никола Бојовиќ (22) и Митар Пандуревиќ (22). . Љубинка Филиќ, мајката на убиениот млад човек, за прв пат најде сила да раскаже за Нова.рс се што и паѓа на ум повеќе од три години.
Стефан Филиќ бил дипломиран на Економското училиште во Велика Плана, бил нападнат пред клубот „Бродолом“ во Велика Плана во февруари 2020 година. Тројцата напаѓачи најпрво ги нападнале помладиот брат и пријателот на Филиќ, а потоа интервенирал и Стефан кој сакал да ги раздели. Тој починал како последица на брутални тепања што му ги нанеле неговите врсници.
„Многу е тешко да кажеш гласно што ти е на душата, пеколот низ кој поминуваш како мајка од моментот кога ќе сфатиш дека ти го убиле детето, твојот ангел на кој си се радувал, негувал и воспитувал да биде добар човек. . Всушност, не знам дали после тоа останало нешто во тебе, освен празнина длабока како бездна. Тоа што некои велат се вика живот после тоа, за мене не е. Како мајка умрев заедно со него“, ја започнува својата исповед Љубинка со потресни зборови.
Соговорничката на нашиот весник наведува дека секогаш кога се прашува каков нагон е кај еден млад човек, кога ќе ги погледне убијците на своето дете, дека може да одземе нечиј живот без да има причина за тоа.
„Чувството на беспомошност и болка, како некој да ми пика нож во срцето, го доживував на секое ново сослушување кога мајката на детето, која е осомничена за смртта на моето дете, ме гледа право во очи, несовесно, безобразно. , дрска, нели уште повеќе ќе ја боли. Самата помисла дека има некој што може да удри неподвижно суштество во глава и потоа да се врати дома, заедно со својот помошник, без да погледне назад кон асфалтот каде што помалиот брат плаче и вика за помош, ме убива како човек. Ваква непромисленост, според мислењето на експертите, можат да покажат само самохрани лица кои се свесни за стореното дело и свесни за последиците кои можат да настанат“, наведува ужалената мајка, додавајќи:
„И беа свесни и тогаш додека убиваа и сега додека ги вадат. Во текот на три и пол години од судењето, никогаш не видов, ниту почувствував ни навестување на каење на нивните лица или во нивните зборови, само негирање на извршеното злосторство. Не знам ни зошто очекував да видам и да почувствувам каење. Па, тие млади луѓе уште од мали нозе и се познати на полицијата и на граѓаните по арогантното однесување и нападите врз, главно помлади од себе. Па, и тогаш, во таа кобна 2020 година, демонстрираа сила и нападнаа деца кои едвај наполнија 16 години. Станува збор за млади момчиња кои биле гонети за поседување дрога (Пандуревиќ) и повеќе пати биле осудувани за кривични дела со елементи на насилство. Не можеше ли некој да им застане на патот? Дали правдата е недостижна за нив? Дали со години во мало гратче, каде главно сите се познаваат, никој не можеше да ги спречи? Чиј интерес е да се слободни и да се вратат на улица?“, прашува мајката на претепаниот до смрт Стефан.
Љубинка не крие дека во себе носи многу гнев, поставувајќи прашања до институциите кои, според неа, потфрлиле.
„Јас, мајка на невино убиено дете, имам право да поставувам такви прашања! Колку мајки уште плачеа после тоа и зошто? Затоа што не беше направено многу по таквото злосторство што го снајде моето семејство. Убијците не беа казнети, уште повеќе, некои дојдоа во прегратката на мајката, но каде е моето дете? Знам дека не сакаше да замине, знам затоа што имавме многу заеднички планови, желби и фантазии. Утробата ми се превртува само размислувајќи за него и начинот на кој го изгубив, начинот на кој беше одземен од мене. Го играа Бог, имаа доволно храброст да го оттргнат од моите прегратки, а сега очекуваат да простам и да заборавам за да можат да ги гушнат нивните мајки. Не барај од мене да го направам тоа! Не соли ми ја раната. Сега сум само сенка што се чини дека е таму, недоволно способна да најдам друго дете“, вели низ солзи соговорничката на нашиот весник.
Зборувајќи за казната, Љубинка вели дека од почетокот на судењето сакала само убијците на нејзиниот син да одговараат за стореното и да бидат максимално казнети.
„Тогаш моето единствено невино дете конечно ќе го најде заслужениот мир. Три години ги слушам нивните расправии, нивните лаги, нивната срамна одбрана, се почестите провокативни погледи и провокации на нивните несвесни родители. Мислам дека конечно заслужувам, како мајка на ангел, родена таму во јули, а умрена во тој проклет февруари 2020 година, да ги видам виновниците зад решетки“, заклучи Љубинка.
Обвинителството денеска побара максимални казни за двајцата обвинети, а пресудата е закажана за 11 јули.