Студентскиот пилот Макс Силвестер помина не повеќе од 10 минути во целосна контрола на летот за време на неговите први две лекции за летање. На третата лекција, на неговиот инструктор му се слошило и тој останал сам на небото, обидувајќи се да ги следи упатствата од контролата на летање на аеродромот Џандакот во Перт, Западна Австралија.
Макс се смести во Цесна 152 со две седишта (Цесна, американски авион за општа авијација со фиксни трицикли со две седишта, кој првенствено се користи за обука за летање и лична употреба) на последниот ден од август 2019 година. Неговата трета лекција беше во тек, прва во Cessna 152. Првите две лекции беа само вовед во основите на летање, информации за кокпитот, набљудување полетувања и слетувања.
За време на третата лекција, додека крстареле на нешто повеќе од илјада метри, забележал дека неговиот инструктор Роберт Молард гледа низ прозорецот во небото. Макс претпостави дека видел нешто, но таму немало ништо. Набргу инструкторот почна да се тресе и беше јасно дека нешто не е во ред, дека има некаков напад. Во тој момент, за среќа, Макс го контролираше леталото, а да не го имаше, тешко дека овој лет ќе имаше среќен крај.
Без искуство во летање и помош од инструктор, Макс остана сам да се справи со авионот во лет, како и со човекот до него кој умира. Првото нешто што решил да го направи е да и се јави на сопругата, објаснувајќи и што се случува, по што телефонот му згаснал. Неговата сопруга ова го сфати како последен поздрав упатен до неа и нивните три деца.
После тоа тој се префрли на режим на преживување: Како да останете живи.
Откако сфатил како работи радиото, ја контактирал контролата на летање. Ситуацијата не ветуваше. Макс воопшто не ја слушнал контролата на летање, па решил да ја намали брзината на авионот, за да ги успори моторите. Не ѝ требаше многу време на контролата на летање, откако го праша дали знае каде е транспондерот, да го постави клучното прашање: „Господине, знаете ли да управувате со авион“.
Одговорот што го добија беше донекаде очекуван.
„Многу малку, ова е мојата прва лекција по лет“, рече тој додека инструкторот по летање до него изгледаше како да почина, потпрен на неговото рамо.
Безизлезната ситуација имаше своја слика и рамка.
Контролата на летот имаше за цел да му помогне со тоа што првично ги одржуваше крилата на ниво, а брзината и висината (580 метри во тоа време) беа конзистентни. Контролорот на летање мирно му објаснил да ги погледне бројките на транспондерот. Тој леташе со авионот извесно време правејќи кругови над аеродромот, запознавајќи се со контролите, навикнувајќи се на сензациите што му ги донесоа различните движења на авионот.
Откако разговарале со контролната кула, успеале да лоцираат каде се наоѓа авионот, а самиот Макс го препознал пејзажот во близина на аеродромот. Поради него контролната кула го вклучила ротирачкото светло на врвот за да му помогне да ги лоцира аеродромот и пистата. Тој се упати кон север и беше над езерото Томсон. Му објаснија дека треба да слета на најголемата писта број 30. Во тој момент очигледно беше недостигот на знаење, ја мешаше брзината и висината на која лета авионот со податоците RNP, спецификациите за навигација кои му дозволуваат на леталото да работи по прецизна патека со предвидени координати, брзина и висина.
Добра околност за сите беше тоа што во тој момент сообраќајот беше целосно пуст. Од друга страна, кабината беше пекол за Макс. И покрај присебноста на контролорот, имаше моменти на паника, засилена со сознанието дека крв тече од устата на неговиот инструктор.
Со едната рака на џојстикот, другата се обидуваше да му ја држи главата не дозволувајќи му да се задуши.
Во меѓувреме, инструкторот почнал да се освести. Не знаејќи што се случува, тој почна да притиска копчиња и копчиња на радиото, одбивајќи да слуша што му кажува Макс. Тоа беше сè што му требаше.
Контролата на летот го предупредуваше дека брзината на моторот треба да остане зелена, а не жолта или црвена, за да го задржи носот на авионот на ниво со хоризонтот.
Бесплатен час
Во тој момент тој леташе во сосема погрешна насока, кон пистата 12 (најмалата од трите писти), но начинот на кој контролорот на летање комуницираше со него звучеше речиси како приспивна песна на детето кое му кажувате дека сè е во ред – ниво на смиреност неопходно за опстанок во моменти како овие.
Дури и Макс во еден момент се пошегува велејќи: „Се надевам дека не мислиш дека треба да платам за овој час“. Со навигација успеа да направи вртење од 90 степени налево. Во тој момент имал гориво за уште пет часа лет, па доволно време да вежба слетување.
Сериозноста на ситуацијата почна да осамнува. Четириесет и пет минути откако воспоставил контакт со контролата на летање, глас во увото го прашал дали е подготвен да слета.
Дали ќе се обиде бројот пет да биде вистинскиот? Во првите неколку обиди, висината и пристапот беа соодветни, но не и брзината што беше неопходна (130 km/h).
Слетување
Како што се спушташе, неговите мисли почнаа да се тркаат, во еден момент помисли дека инаугуративното слетување ќе биде доказ за неговите способности, додека следниот го замисли авионот на автопат, запален, наопаку. Клучот беше неговиот фокус и смиреност.
Ноќта паѓаше и тој можеше да ги види трепкачките светла на амбулантните возила на аеродромот – предвесник на катастрофа.
Следното нешто што го слушна беше звукот на тркалата кои удираа во пистата. Возеше такси кон терминалот, иако контролорите претпоставуваа дека ќе застане на пистата.
Според негово признание, кога авионот застанал, имал впечаток дека неговите нозе се како желе. Беше 18 часот кога тимот од теренот му помогна. Неговиот инструктор бил однесен во болница и се испоставило дека има тумор на мозокот. Макс Силвестер на тој начин спасил уште еден живот.
Само една или две недели подоцна се врати во пилотската кабина. Својата инженерска работа ја дополнил со часови по летање, неопходни за да се квалификува за комерцијална лиценца. Тешко дека има час што би бил подобра лекција од онаа што ја доживеал.
Австралиските продуценти Ентони Хејс и Даниел Криџ ги обезбедија правата за снимање на херојската приказна на Макс Силвестер, а филмот симболично ќе се вика „Школа за летови“.