Новоизбраниот американски Конгресмен Александрија Ocasio-Кортез минатата недела на состанокот со гласачите, која е предводена од страна на сенаторот Берни Сандерс, најави нова политика за климатските промени, водени од идејата за големо американско влијание до склучување на – „Зелен нов договор“.
“Тоа ќе биде нов договор, Големото општествено движење, освојување на Месечината и иницијативи за граѓански права на нашата генерација”, рече Ocasio-Кортез алудирајќи на големите општествени движења и проекти во американската историја, вели Робинсон Мејер за американскиот магазин Атлантикот.
Што значи “Зелен нов договор”?
Зелениот Нов договор е наменет за намалување на емисиите на стакленички гасови во САД до степен до кој ќе ги задоволи барањата на договорот за климата Париз, и спречување на глобалното затоплување, со повеќе од 1,5 Целзиусови степени до 2100 година. Во извештајот од октомври, вели меѓународна група на научници дека со исполнувањето на целите ќе доведе до избегнување на повеќето сериозни последици од климатските промени, како што се големите поплави, суши и неповратно намалување на нивото на морето.
За исполнување условите од договорот во Париз, светот ќе мора веднаш да започне намалување на емисиите на стакленички гасови и да ја преполови од 2030 година. Во моментов ние на сме ни блиску до таа цел. Глобалната емисија е на својот врв, па дури и активната политика за климата на поранешниот претседател на САД Барак Обама не успеа да го доведе САД поблиску до исполнувањето на своите обврски според договорот.
Тие сакаат да ја сменат земјата
Зелениот нов договор сака да ја исполни заложбата на САД и целосно да ја промени земјата. Секој Американец ќе има ветена работа во нови технологии и економии: инсталирање на соларни панели, враќање на крајбрежната инфраструктура и производство на електрични возила. Во текот на 60-тите години на минатиот век, САД го демонстрираа својот индустриско-технолошки потенцијал со освојување на месечината. Окасио-Кортез сака да го покаже истото, но зачувување на Земјата, пишува The Atlantic.
“Јас не знам дали новиот зелен договор ќе успееме да го протуркаме за усвојување за две, пет или десет години. Очигледно е дека овој предлог ја има поддршката на левата страна. Од почетокот на ноември, новиот зелен договор се става во контекст на препирка и раздор меѓу демократите или се смета за друг доказ дека Демократската партија се врти кон социјализам. Но воопшто не се во право. Новиот зелен договор е еден од најпознатите левичарски иницијативи на Демократската партија во последниве години.
Како што напишав минатата година, демократите имаат проблем. Тие се единствената голема политичка партија која е загрижена за климатските промени, но тие немаат национална стратегија за таа тема. Партиската елита сака да се бори против климатските промени, но не и да се согласи за тоа кои закони треба да се донесат. Во последните две години, отсуството на стратегија не беше посебен проблем, бидејќи тие можеа да се обединат околу обидите на Трамп да ги укине постојните ограничувања. Но, со оглед на фактот дека демократите во 2020 најверојатно ќе доминираат и во Конгресот и Белата куќа, наскоро ќе биде под притисок да ги артикулираат своите стратегија клима “, вели Мајер.
Нивните последни две стратегии не беа многу успешни
За прв пат по повеќе од 10 години на демократите може да се прифати политиката за климатските со чувство на фантазија, но, исто така, смирение, бидејќи нивните последните две стратегии не се успешни. Во време кога демократите последно го контролираа Конгресот во 2009 година, тие се обиделе да донесат федерален закон со кој на загадувачите им е дозволено да се натпреваруваат за правата на емитување на јаглерод диоксид во атмосферата. Но законот не проаѓа во Сенатот. Потоа, во 2011 година, Обама донесе закон за „чист воздух “ во обид да ги намали и потисне на емисиите на јаглероден диоксид, но со доаѓање сегашниот претседател Доналд Трамп законот веќе не е во сила а со тоа и извршните прописи донесени со овој закон престанаа да важат, со тоа и сите напори на Обама.
Оттогаш, демократите во Конгресот предложија цела низа закони за климатските промени. Некои дури добија поддршка од републиканците. Некои од сојузните држави во кои демократите биле на власт се обиделе да донесат сопствени климатски политики, но повеќето од нив не успеале. Потоа имаше несогласувања и во рамките на климатското движење. Некои од групите поборници за животната средина наметнуваа затворање централите на јаглен и ја блокираа планираната изградба на нафтоводи и гасоводи, што предизвика незадоволство на синдикатите и работниците кои се надеваа позиции на овие проекти.
Токму затоа политиката и ставовите требаше да се прилагодат. Економистите затоа сугерираа дека со стратегијата веднаш се влијае на целата економија со тоа што трошоците за климатските промени ќе ги погодат горивоти, храна и други стоки за широка потрошувачка. Сепак за гласачите беа поважни потребите од нивниот секојдневен живот, а не долгорочна стратегија за заштита на животната средина. Тие не беа воодушевени од разгорување или поддршка, политика со која одеднаш се менува само еден сектор на економијата, првенствено со користење на напредни технологии.
Неодамна, група од 17 гувернери одлучи да се вклучат во борбата со претседателот Трамп за климатските промени. Во септември, некои од нив во Сан Франциско презентираа програми против дерегулацијата на Трамп. Сепак, се чини дека само една програма, инвестирајќи 1,4 милијарди долари во инфраструктурата за електрични возила, успева и може лесно да се објасни. Секој друг обид е изгубен во двосмислености и технички проблеми. Гувернерите тврдат дека ќе ги надминат цените на Трамп на евтини соларни панели. Тие ветуваат дека ќе ги намалат емисиите на загадувачки материи како што се метанот а во чадот ќе истражуваат како јаглеродот може да се складира во растенија и почви на државни површини. Со други зборови, гувернерите го напаѓаат Трамп и предупредуваат за сериозните последици од климатските промени, и се вклучуваат ви изработка на план за државна регулација на прашината и нечистотија.