Малкумина ја знаат цената на отпорот на руското влијание во Украина подобро од Виктор Јушченко.
Поранешниот украински претседател беше отруен со токсична хемикалија додека водеше кампања во 2004 година против кандидат фаворизиран од Москва. Потоа водеше протести против наместените избори пред да ја преземе функцијата следната година.
Седејќи во својот дом на периферијата на Киев, Јушченко ја пофали „силата на националниот дух“ како клучот за независноста на Украина.
„Денес можам со сигурност да кажам дека 42 милиони Украинци зборуваат со еден глас. И тоа ни овозможува да се соочиме со секој непријател, вклучително и Русија.
Денот на независноста на Украина се совпаѓа со шест месеци откако Владимир Путин ја започна инвазијата на земјата од север, исток и југ. За тоа време беа убиени речиси 9.000 припадници на украинската армија, а ОН ја потврдија смртта на околу 5.500 цивили.
Иако малкумина ја предвидеа војната, Јушченко во голема мера ја обвинува историската неспособност на Западот да се спротивстави на руската агресија: конкретно конфликтот во Грузија во 2008 година и анексијата на Крим шест години подоцна. Сепак, тој смета дека крајниот тест за Украина ја променил нејзината позиција во светот.
„Денес, кога повеќе од 50 земји изразија солидарност со идеите на нашата борба. Тие даваат секаква поддршка – воена, финансиска и хуманитарна.
Столаријата сега го зазема поголемиот дел од времето на поранешниот државник. Опкружени сме со десетици скулптури, а поранешниот претседател ми кажува за неговото апсолутно верување дека Украина може да победи во оваа војна.
Според него, колку повеќе Русија се обидува да ја вовлече Украина во својата орбита, толку посилно станува чувството за национален идентитет на нејзиниот народ.
Во мала фабрика на левиот брег на реката Днепар во Киев, компанијата на Наталија порано правела хотелски униформи, но сега произведува украински знамиња.
Веќе на почетокот на војната почна да прима барања од воени контролни пунктови, а сега има повеќе од 2.500 нарачки месечно – не само од армијата, туку и од бизнисот.
„Ова се многу скапи бои за нас“, изјави таа за Би-Би-Си, поради свирежите на машините за шиење. „Секој Украинец ги чувствува овие бои и ние ги гледаме во сè – на небото, во пченицата. Тоа ни дава задоволство, радост и позитивни емоции, бидејќи нашата работа е корисна“.
Шест месеци по почетокот на војната, Украина се соочува со некои непријатни реалности.
По неколку недели разговор, планираната контраофанзива на Украина на југ, околу окупираниот град Керсон, допрва треба да се реализира.
Да, имаше ракетни напади со подолг дострел подлабоко на територијата под контрола на Русија, но во оваа војна сега доминира артилерија на речиси статична линија на фронтот.
Засега, западното оружје и помага на Украина да го задржи фронтот и да ги прекине руските линии за снабдување, но ќе биде потребно нешто извонредно за да се промени моментумот и да се принуди Киев целосно да ја истисне Русија.
Затоа, воената статус кво ќе продолжи да постои по се поголема, незамислива цена за десетици илјади семејства. И покрај тоа што беше поздравен како воен херој на земјата, претседателот Володимир Зеленски сега е на удар на критики за начинот на кој се подготви за рускиот напад. Особено поради неговата одлука да не дејствува како одговор на предупредувањата на САД, велејќи во тоа време дека тоа ќе предизвика паника и ќе и наштети на економијата на Украина.
Уште еден симбол на украинската непослушност откри Би-би-си во редакцијата на весникот „Киев Незамисим“. Овој сајт за вести на англиски јазик е создаден неколку недели пред инвазијата. За неколку дена, неговото следење на интернет порасна од десетици илјади на милиони.
„Ова е Денот на независноста за кој не знаевме дека ќе се случи како што е сега“, вели главниот уредник Олга Руденко.
Таа ја опишува публикацијата како гласот на Украина и нејзиниот прозорец кон светот.
„Во февруари, кога работите беа толку неизвесни, не знаевме дали поголемиот дел од земјата ќе биде освоен или ќе бидеме убиени“, вели таа. Тоа што сè уште сме тука, што можеме да славиме, е толку значајно“.
Неодамнешниот договор што и овозможи на Украина повторно да извезува жито преку Црното Море останува единствениот дипломатски пробив во оваа војна. Некои сметаат дека тоа е основа за евентуален мировен договор. Но, тоа се чини се подалеку во времето, а Украина веќе ја изгуби контролата врз една петтина од својата територија.
За да ја одржи својата независност, оваа земја уште некое време ќе зависи од помошта на надворешниот свет.