Сто дена ги држеа во изолација, ги одвојуваа децата од родителите, ги хранеа во пластични чинии, убиваа домашни миленици, непрестајно ги тестираа. Од една крајност, Кина отиде во друга: целосно го напушти својот народ, пренесува „Дојче веле“ .
Веќе три години, Кинезите се предмет на огромни ограничувања поради пандемијата „Ковид-19“. Стодневните заклучувања не беа исклучок. Замислете: сто дена кога не можете да го напуштите сопствениот дом. Сто дена кога сте принудени да јадете од пластични чинии што продавачите ги оставаат на вашата врата. Сто дена без физички контакт со други луѓе.
Барикадите пред станбените блокови изгледаа како сцена од апокалиптичен филм. Анонимните фигури во бели костуми на хазмат ги подложуваа луѓето на континуирано тестирање. Еден позитивен тест можеше да доведе до изолација на илјадници. Во некои случаи, дури и домашните миленици на Кинезите кои биле позитивни на тестот биле убиени. Малите деца со денови беа одвоени од своите родители и завршуваа во огромните сали во кои системот ги смести заразените.
Заплашување и контрола
Ограничувањата од големи размери на населението беа оправдани со смртоносната опасност што ја претставуваше вирусот. Пораката за сите: за разлика од наводно декадентните западни земји – а особено САД – кинеската држава се грижи за своите граѓани и ја обезбедува нивната безбедност. Според Кина, потребна е строга политика за нулта ковид за да се избегнат милиони смртни случаи.
Кога започна пандемијата, а искуството сè уште недостасуваше, Германија исто така дебатираше за најдобриот начин да се справи со болеста. И овде имаше поддржувачи на строгата политика на нулта Ковид. Но, најдоцна кон крајот на 2021 година со појавата на опцијата „Омикрон“ се увиди дека тоа само го одложува неизбежното. Виетнам, кој дотогаш имаше и политика за нулта Ковид, го смени курсот. Комунистичкиот сосед на Кина беше погоден од сериозен бран на зараза, но денес животот е како што беше пред пандемијата.
Кинескиот „Специјален пат“.
„Специјалниот пат“ на Кина започна некаде овде. Со секој изминат месец земјата запаѓаше во подлабок ќорсокак. Повеќе не се работеше првенствено за борба против пандемијата, туку за идеолошки цели. Пекинг сакаше да ја покаже супериорноста на сопствениот систем пред остатокот од светот.
До пред 20-тиот партиски конгрес на Комунистичката партија во октомври 2022 година, на кој претседателот и лидер на партијата Си Џинпинг требаше да биде прогласен за доживотен владетел, неуредното однесување беше под апсолутна забрана.
Но, кога илјадници работници ги напуштија фабриките на Фокскон откако беше објавен позитивен случај на болеста, стана јасно колку луѓето во Кина веќе страдаат од строгите мерки на Комунистичката партија. Сите тие едноставно сакаа да ги избегнат следните недели или месеци на изолација.
По партискиот конгрес избувнаа протестни демонстрации во различни градови. Учесниците многу добро знаеја дека ги чека прогон и репресија, но сепак излегоа на улиците – уште еден знак дека многу Кинези се на границата на нивните сили. Протестите беа брзо задржани и во ниту еден момент не му се заканија на системот.
Поголема закана може да биде растечкото повлекување на странските инвеститори од Кина. Неодамна се повеќе меѓународни компании јавно објавија дека го повлекуваат бизнисот од земјава поради строгите мерки против пандемијата.
Радикалниот пресврт
на Пекинг Реакцијата на Пекинг беше изненадувачка и неразбирлива. Буквално преку ноќ, ограничувањата и тестовите беа отстранети. Владетелите отидоа од една крајност во друга.
Ако кинеската Комунистичка партија воопшто беше загрижена за безбедноста на своите граѓани, таа ќе најави преоден период за сеопфатна кампања за вакцинација и соодветно ќе го подготви здравствениот систем. Ништо од тој вид не се случи.
Излегува дека последната вакцинација на многу стари и болни луѓе кои се имунизирани со помалку ефикасниот препарат Синовац била пред неколку месеци. Болниците во земјата се преполни. Редици има пред аптеките. Вирусот покажа дека не е во согласност со кинескиот „специјален начин“. Искуството доведе до стравувања дека милиони луѓе би можеле да бидат заразени и десетици илјади да умрат оттука натаму.
Народот, кој првично беше принуден да се изолира, сега повторно е напуштен од владетелите.