Споменот на убиениот премиер на Србија, Зоран Ѓинѓиќ, беше одбележан 20 години подоцна во неколку колони – на местото на убиството и на Новите гробишта каде што беше погребан. Соработниците на Ѓинѓиќ сметаат дека неговото убиство, освен за семејството и пријателите, било голема загуба и за Србија. Сметаат дека трагите од реформите кои ги започнал се видливи и денес, како и оние мрачни делови од општеството кои доведоа до неговото убиство.
Последниот медиумски прилог за Зоран Ѓинѓиќ престана за само 14 секунди. Тогашниот премиер имаше цел да ја внесе Србија меѓу развиените европски нации.
Секоја жртва е мала во споредба со таа голема цел“, рече Ѓинѓиќ.
Тој стана жртва, а се уште се расправа за тоа како би изгледала Србија денес да беше жив. Земјата која во 2003 година во голема колона го виде убиениот премиер, а која денес е поделена.
Дваесет години подоцна споменот на Зоран Ѓинѓиќ беше одбележан во неколку колумни.
Венци одделно на местото на убиството положија актуелниот премиер и министри и поранешни членови на владата на Ѓинѓиќ.
Тоа беше тежок ден и голема загуба за сите нас пред дваесет години и денес, но тоа е уште поголема загуба за државата Србија“, рече Зоран Живковиќ, кој го наследи Ѓинѓиќ на чело на владата.
Убиениот премиер пред зградата на Владата и на Новите гробишта посебно го паметеа членовите на неговото семејство, но и поранешните соработници и оние кои денес се занимаваат со политика во Србија.
Секој што ја следел српската политика пред 20 години знаел дека Зоран бил мета, вели Чедомир Јовановиќ.
„И тоа е единственото прашање кој ќе го повлече пиштолот и ќе го испука тој проклет куршум што го стави во цевката од таа грда Србија која сè уште ни дише во врат“, рече Јовановиќ.
Ѓинѓиќ рече дека тогашната промена на власта и начинот на кој сакал да ја води Србија не е загарантирана работа.
„Дека ја освоивме демократијата, дека одиме на економски реформи, дека одиме кон Европа. Тоа не е загарантирана работа. Тоа е шанса што може да се потроши утре“, изјави Ѓинѓиќ.
Дали, кој и кога ја потроши шансата – се уште е жива дебата од моментот кога два истрела го уби Ѓинѓиќ.
„Би рекол дека тоа беше крајот на почетокот на еден од најголемите периоди на модернизација и реформи во Србија по Втората светска војна“, рече Филип Шварм, уредник на неделникот Време.
Никој во животот не бил клеветен како Ѓинѓиќ, вели уредникот на Недељник.
„Тој е спротивно на Макијавели, прагматичен човек не си го прави ова. Погледнете како му успеа. Така тој беше убиен пред владата од луѓе кои требаше да го заштитат. Пред тоа го бркаа на улица како некаков ѕвер. Го обвинија дека е мафијаш на луѓе кои се мафијаши“, потсети Вељко Лалиќ, главен уредник на Недељник.
Некои работи неповратно ги помести од нивното место, а тоа е проевропската ориентација и почетокот на уредувањето на државата, која тогаш беше пустина, смета актуелниот претседател на Демократската партија Зоран Лутовац. Таа пустина, вели, се уште не се претворила во целосно зелена оаза.
„Се вратија некои луѓе кои Србија ја претворија во пустина. „И не само што го запреа нашиот напредок кон Европската унија, туку и не вратија чекор назад“, рече Лутовац.
И денеска опозициските политичари повторуваат дека сонуваат за тој пат и се подготвени да се борат за него.
„Партијата за слобода и правда во својата работа се води од ставот на Ѓинѓиќ: „Животот, особено во политиката, е постојан процес на донесување одлуки и преземање одговорност“, рече претседателот на Партијата за слобода и правда, Драган Ѓилас.
Сеќавајќи се на Ѓинѓиќ сакаме да се идентификуваме со него, истакнува Шварм.
„Дека сме ориентирани кон иднината, дека имаме одлична работна етика… Значи се што беше Ѓинѓиќ. Тие би сакале да бидат такви. Но, ние не сме такви. Исто како што Ѓинѓиќ со тие доблести не беше навистина еден од нас“, рече Шварм.
А неговото убиство, додава тој, е една рана која до ден денес не е залечена.