Викендите во Кочани некогаш беа симбол за младост и дружење. Денес, тие се потсетник на тишината што остана по 16 март 2025 година. Во средата пред судот, родителот Александар Наунов, со поглед кој бара одговори наместо одмазда, го постави прашањето кое ја бранува македонската јавност: Како е можно место за танцување, формално да биде место за продажба на теписи?
Живот под лажна лиценца
Трагедијата во дискотеката „Пулс“ не е само приказна за пожар и несреќа. Тоа е приказна за „хартиена реалност“ во која институциите замижуваат пред законите, сè додека не се случи најлошото. Според сведоштвата на семејствата на жртвите, објектот во кој се гаснеа млади животи, во документите фигурирал како салон за теписи.
„Клучното прашање е – како е издадена лиценца за угостителство ако нема пренамена? Кој ги потпишал тие документи и кој замижувал?“ прашува Наунов, пренесувајќи го гласот на сите скршени семејства.
Кога администрацијата станува соучесник
Во Македонија, често велиме дека „администрацијата е бавна“, но во случајот со „Пулс“, се чини дека таа била кобно „флексибилна“. Ако еден објект нема минимално-технички услови за кабаре, а сепак работи како такво, тогаш секој потпис на инспекциските служби и министерствата станува соучесништво во трагедијата.
Наунов е дециден: „Ова не се административни пропусти – ова се пропусти што чинат животи.“ Неговиот револт е насочен кон Министерството за економија и кон сите оние алки во синџирот кои дозволиле еден индустриски простор да стане стапица без излези.
Судбина или системска грешка?
Додека судскиот процес се одолговлекува, семејствата порачуваат дека нема да дозволат прашината на заборавот да го покрие случајот. Тие не бараат крвна одмазда, туку институционално прочистување. Бараат име и презиме на секој чиновник кој дозволил кабарето да функционира во „салон за теписи“.
„Доколку системот потфрла, цената ја плаќаат најневините“, истакна Наунов во своето емотивно обраќање.
Викенд на размислување
Оваа сабота, додека кафулињата ширум државата се полнат со млади луѓе, приказната од Кочани останува како мрачен потсетник. Дали знаеме каде влегуваме? Дали објектот има излези за евакуација или само „уредни“ документи кои кријат опасна реалност?
Правдата за „Пулс“ ќе биде тест за македонското судство, но и за државата – дали конечно ќе престанеме да броиме жртви пред да почнеме да ги почитуваме законите.