Плоштадот во Скопје бил полн со луѓе. Новинари, политичари, граѓани. Никој точно не знаел што ќе донесе утрешниот ден, но сите чувствувале дека се случува нешто што ќе ја промени Македонија.
Меѓу нив бил и младиот новинар Горан Михајловски.
Триесет и пет години подоцна, сликата од таа ноќ сè уште му стои во главата.
„Уште ми стои таа слика во главата, како големо нешто правиме и јас сум дел од тоа“, раскажува Михајловски во „Отвореното студио“ на 4ТВ по повод 35 години независна Македонија.
На прославата биле и голем број негови колеги од редакцијата. Иако биле новинари и формално требало да известуваат за настанот, во еден момент престанале да се чувствуваат како да се на работа.
„Ги гледам новинарите, нашите колеги, кои се радуваат како да не се на работа. Мислам дека тоа беше нормално.“
На плоштадот пристигнале вестите за резултатот од референдумот. Киро Глигоров ја соопштил успешноста на референдумот, а тогашниот премиер Никола Кљусев не успеал да ги сокрие емоциите.
„Тој не беше таков политичар што ги крие емоциите. Почна да мафта“, се сеќава Михајловски.
Следувала импровизирана прослава. Се појавило шампањско, а во близина била старата кафеана „Метропол“.
Сè било далеку од денешните големи државни церемонии. Немало совршена организација, немало чувство дека историјата мора да изгледа свечено пред камерите.
Но токму таа импровизација останала како дел од споменот.
„Имаше импровизација, но беше… не знам. Уште ми стои таа слика во главата.“
Михајловски вели дека тогаш не биле целосно свесни за историската тежина на моментот.
„Никогаш не сум бил свесен колку е важен, затоа што после тоа се соочувавме секој ден.“
Следувале години на неизвесност, меѓународни преговори, проблеми со признавањето, повлекувањето на ЈНА и стравот дека војните во другите делови на поранешна Југославија може да се прелеат и во Македонија.
Ноќта на плоштадот била само почеток.
„Не знаевме дека правиме држава, но знаевме дека правиме нешто големо.“
Денес, 35 години подоцна, Михајловски на таа ноќ гледа со чувство на гордост што бил нејзин сведок и учесник.
„Привилегија ми е и мерак ми е што не само што сум сведок на тие настани, туку сум бил и учесник, некогаш дури и креатор на дел од тие настани.“