Македонската просечна нето-плата во јули 2026 година достигна 48.499 денари (околу 789 евра), што претставува годишен раст од 7,1%. Но, за задржат ли граѓаните поголем дел од парите во џебот и дали реално се приближуваме кон европскиот стандард?
Споредбата со регионот ја разбива статистичката илузија. Во истиот период, просечната плата во Хрватска изнесува 1.540 евра — речиси двојно повеќе од македонската. Разликата од дури 751 евро покажува колку е голем доходовниот јаз меѓу двете земји.
Иако годишниот раст звучи импресивно, краткорочните поместувања откриваат сосема поинаква слика. Во споредба со претходниот месец, платата се зголемила за скромни 118 денари. Дополнително, просечната сума не ја одразува вистинската слика на пазарот на трудот, бидејќи голем дел од вработените примаат износи значително под националниот просек.
Тука настанува клучниот економски парадокс: процентуалниот раст врз мала основа создава ситен прираст во евра. Сè додека платите во Хрватска растат со слична или побрза динамика, разликата во апсолутни износи не само што не се намалува, туку дополнително се зголемува.
Номиналниот раст на сметката не гарантира подобар живот ако цените на храната, енергијата, домувањето и кредитите растат со исто или побрзо темпо. Животниот стандард зависи од тоа што може да се купи со тие пари, а не од бројката на платниот список.
Иако животните трошоци во Хрватска се повисоки, разликата во приходите останува пресудна. Ова директно го поттикнува иселувањето — само во првите пет месеци од 2026 година, дури 6.849 македонски граѓани добиле дозволи за работа и престој во Хрватска, главно во градежништвото, туризмот и угостителството.
Економистите предупредуваат дека одржлив раст на платите не се постигнува со административни мерки или недостиг од работници, туку со повисока продуктивност, нови инвестиции и модерни технологии.
За вистинско доходовно приближување кон ЕУ, македонските плати мора да растат побрзо од оние во регионот. Во спротивно, Македонија ќе продолжи да соборува сопствени статистички рекорди, додека европскиот стандард и далеку побогатите пазари на труд ќе останат нееднакво далечни.