Православната црква и нејзините верници утре ја слават Огњена Марија, празник за кој се оддава посебна почит
Ако нешто се случи на Огнената Марија – не можете да се спасите, ако пожарот изгори, не можете да го изгаснете. Ако на тој ден се замати, трепка гром, го запали зрното – ќе изгори до последната капка – Во Србија цврсто веруваат уште од памтивек.
Затоа фразата што се пренесува од генерација на генерација:
„Огнена Марија гори во оган, Илија Громот удира со гром, Мирна Марија смирува…“
Света великомаченичка Марина, на народот попозната како Огнена Марија, во црковниот календар е означена со црна буква, но народот строго ја почитува. Од памтивек постои предание кое вели дека светата маченичка Марина гори и казнува со оган, затоа во народот е позната како Огнена Марија.
Ако на денот на Огнената Марија молњите и се слушнат громови, тоа се смета за лош знак и голема казна. Се верува дека овој светец добро знае кој е грешен, па секој го добива она што го заслужува тој ден.
Жените особено го слават денот на Огнената Марија, а на тој ден домашните обврски се сведени на минимум.
Во својата книга Огњена Марија Ливањска, чија содржина се базираше на документи, а пред се на сведочењето на преживеаното српско население од Ливанската област кое страшно настрада во масовното злосторство на 29 и 30 јули 1941 година, Будо Симоновиќ, новинар. а публицист од Подгорица, снимен за овој празник е и ова:
„Кај верниците – православните, особена стравопочит предизвикува Огнената Марија (која, инаку, во народната традиција е позната како сестра на Илија Громовник и Света Пантелија).
На тој ден (30 јули по нов календар, т.е. 17 по стар календар) никој не работи бидејќи се смета дека на тој ден целата работа е неправилна и грешна, дека секој што ќе ја наруши волјата Божја на тој ден не може очекувајте ја неговата милост:
„Овде би рекле дека Огњена Марија е трогателна“, вели Сава Петровиќ од селото Губин во Ливања, една од ретките српски души од овие краишта кои ја преживеале Огњена Марија летото 1941 година. И нема секогаш да биде според правдата и заслугите. Се случува, како тоа злобно лето 1941 година, да се спојат силата и неправдата, Господ да ги затвори очите и да дојде ѓаволот на свадбената веселба, а потоа сè да преврти – страшна казна ги снајде невините…“
