Додека за повеќето од нас „Мој термин“ е само уште една дигитална алатка за закажување преглед, за една специфична група наши сограѓани, оваа недела тој стана симбол на признавање. По децении поминати во институционален мрак, лицата без лични документи и државјанство конечно добиваат свој дигитален идентитет во здравствениот систем.
Збогум на анонимноста во болничките ходници
Протоколот кој го потпишаа министерствата за внатрешни работи и здравство, во соработка со ОБСЕ, не е само административна процедура. Тоа е „билет“ за влез во системот за оние кои досега беа невидливи за државата.
Што се менува во пракса?
- Единствен број наместо име: Оние со неутврден идентитет ќе добијат специјален идентификационен број.
- Дигитално досие: Првпат, нивната медицинска историја нема да биде само на парче хартија (или никаде), туку во електронското здравствено досие.
- Трага во системот: Секој преглед, секоја терапија и секоја интервенција остануваат запишани, што е клучно за нивниот понатамошен правен статус.
Зошто ова е „историски чекор“?
Министерот за внатрешни работи, Панче Тошковски, не штедеше зборови, нарекувајќи го овој потег историски. И навистина, проблемот со лицата без државјанство е децениска рана на македонското општество. Без документи, овие луѓе не само што не можеа да гласаат или да работат легално, туку честопати беа одбивани на болничките порти бидејќи „не постоеја“ во софтверот.
„Лицата без државјанство не смеат да останат без заштита. Целта е услугата да ја добијат тогаш кога им е најпотребна“, порача министерот за здравство, Азир Алиу.
Што значи ова за нас како општество?
Овој нов модул во „Мој термин“ е повеќе од техничко решение. Тој е тест за нашата емпатија. Со овој механизам, државата конечно признава дека правото на здравје е посилно од бирократијата.
Иако патот до целосно решавање на статусот на овие лица е долг, со овој „дигитален отпечаток“, тие веќе не се само бројка во статистиката на ОБСЕ, туку пациенти со име, презиме и право на лекување.
Викенд мисла: Понекогаш најголемиот напредок не е во новите згради или патишта, туку во тоа да се направи системот доволно голем за да ги прими и оние најзаборавените.
