„Тивко, ве молам“, им повторуваат спасувачите на вознемирените турски семејства собрани околу срамнети со земја згради во кои живееле нивните најблиски се додека силниот земјотрес не уби илјадници и промени милиони животи.
„Слушаме глас под урнатините“, велат тие.
Семејствата смрзнуваат и се надеваат дека некој може да биде извлечен жив, повеќе од еден ден откако југоисточниот турски град Дијарбекир беше погоден од земјотрес со јачина од 7,8 степени според Рихтер.
Но, тогаш започнува долгото, мачно и потенцијално незгодно чекање.
Официјални лица проценуваат дека 13,5 милиони луѓе во Турција биле директно погодени од разорниот земјотрес.
Според последните податоци, повеќе од 4.500 луѓе загинале во Турција, а 1.800 во соседна Сирија.
Непознат број се уште се затрупани под урнатините на илјадници станбени згради, многу од нив неодамна изградени.
Кауч, ќебе и неколку тенџериња ги откриваат животите на затрупаните под урнатините на 11-катниот станбен комплекс во Дијарбакир.
Речиси необјасниво, неколку исти згради стојат покрај урнатините со мала или никаква штета.
Турската полиција зеде примероци од столбовите на урнатата зграда за понатамошна истрага. Наводите за флагрантно кршење на градежната регулатива се шират низ Турција.
„Двајца наши роднини загинаа, а тројца беа заробени“, рече 60-годишната Ремзије Текин, која остана на ова место надевајќи се на добри вести.
„Боже, помогни ни“, рече таа.
Сè се претвори во прашина
Дваесет згради беа оштетени, од кои седум се урнаа, во земјотресот во Дијарбекир, мнозински курдски град кој претрпе бранови на смртоносно насилство меѓу милитантите и турските владини сили.
Ненаспани, физички исцрпени и психички потрошени, спасувачите откриваат застрашувачки сцени под сите овие шут.
Пронајдоа тела на цело семејство – мајка, татко и две деца.
Се чини дека родителите се обидувале да ги заштитат децата со нивните тела кога биле пронајдени нивните тела, изјавија очевидци за AFP.
Бавера Танрикута (30) се тресе кога ќе помисли што се случило со мајка му и сестра му.
Ги слушнал како го следат додека се обидувале да излезат од зградата.
„Штом излегов, почнав да трчам, а кога погледнав наназад – сè се претвори во прашина“, се сеќава тој.
„Зградата се урна. Ја видов сестра ми закопана под урнатините до половината, облеана во крв. Таа извика „мамо, мамо“. Мајка ми, која едвај оди, беше заробена внатре“, рече тој.
„Ќе се молиме“
Танрикут не беше сам.
Завиткани во ќебиња и собрани околу огнот за да се стоплат од замрзнатиот дожд или да го рецитираат Куранот, преживеаните мислат најмногу на оние што ги оставиле.
„Мајка ми, татко ми и сестра ми се заробени во оваа зграда“, рече низ солзи 28-годишниот Јесим и ги повика спасувачите „да побрзаат“.
„Нема доволно спасувачи. Спасувањето полека напредува“, се пожали таа.
Службеникот на локалната општина Исмаил Пендик се обиде да ја задржи својата смиреност додека се справуваше со поплаките и ги тешеше семејствата во автосалонот кој беше претворен во привремено засолниште.
Пендик нагласи дека сега најважно за спасувачите е целосна тишина, која им помага да си ја завршат работата.
„Ни треба тишина. Следните три дена се многу критични. Спасувачките екипи работат деноноќно. Ќе се молиме, никогаш нема да изгубиме надеж“, рече тој.