Од приморско-горанската полиција немаат нови информации за десетте 17-годишници кои исчезнаа пред неколку дена. И претставниците на ракометниот сојуз се, како што самите признаваат, во шок, иако ова не е првпат младите да исчезнат од спортските натпревари.
Се уште не се знае каде се наоѓаат десет 17-годишници од африканската земја Бурунди кои исчезнаа во Хрватска пред два дена. Од Приморско-горанската полициска управа, во која е пријавено исчезнувањето, ни рекоа дека немаат нови информации за нив. До исчезнувањето тие престојувале во студентскиот центар во Риека.
Воедно, Хрватскиот ракометен сојуз е шокиран од овој настан и изразува жалење за се.
Шок кај ракометните лидери
„Им стоиме на располагање на репрезентацијата на Бурунди во однос на секаква логистичка и оперативна поддршка, како и на полициските власти во однос на спроведувањето на полициската акција. Натпреварот меѓу репрезентациите на Бурунди и Бахреин, кој требаше да се одигра во четврток, беше откажан, односно формално беше пресуден како повлекување од репрезентацијата на Бурунди и беше забележан како победа на Бахреин од 10:0“. , соопшти Хрватскиот ракометен сојуз.
Шокиран беше и претседателот на Ракометната федерација на Бурунди.
„Во целосен шок сме. И ние како Здружение, и родителите на нашите репрезентативци, со кои сме во постојан контакт. Ги молиме сите што можат да ни помогнат да ги најдеме нашите момчиња да го сторат тоа. Не знам ни како ќе се вратевме дома без нив“, изјави Дофин Никобаме, претседател на Ракометната асоцијација на Бурунди, за ХРС и им се заблагодари на сите што се обидуваат да помогнат во потрагата по десетте исчезнати репрезентативци на неговата земја.
Бидејќи ова исчезнување на млади спортисти од африканска земја не е прв ваков настан забележан на различни првенства, извесно е, како што веќе пишувавме вчера, дека младите всушност побегнале од ситуацијата во својата татковина.
Бегство од сиромашна татковина
Имено, Бурунди е една од најсиромашните земји во светот, каде се уште се чувствуваат последиците од повеќегодишните етнички конфликти. Главните етнички групи во Бурунди се Хутите, кои традиционално се мнозинство, и Тутсите, кои обично се подоминантни, иако се во малцинство.
Тоа е земја во која живеат околу 12 милиони луѓе, но многумина избегаа во последните десет години, а сега се обидуваат да се вратат, иако политичката ситуација се уште не е стабилна.
Бурунди во моментов е предводен од претседателот Еварист Ндаишимије, кој ја презеде функцијата во јуни 2020 година, набргу откако Пјер Нкурунзиза, претходниот претседател, кој повеќе не сакаше да се кандидира, почина среде пандемијата на Ковид-19.
Опозицијата го критикуваше исходот од изборите повикувајќи се на Ндаишимије поради поддршката што му ја даде поранешниот водач на Хуту, Пјер Нкурунзиза. Патем, Нкурунзиза беше првиот демократски избран претседател од избувнувањето на граѓанската војна во Бурунди.
Вознемирената историја е товарот на сегашноста
Кралството Бурунди се појавило во текот на 16 век, а на крајот на 19 век станало дел од германската Источна Африка заедно со соседна Руанда. На почетокот на 20 век потпадна под власт на Белгија.
Меѓу позначајните конфронтации во долгорочната граѓанска војна, се издвојува обидот за државен удар на полицијата предводена од Хутите во раните 1960-ти. Најмалку пет илјади луѓе загинаа во борбите со армијата под контрола на Тутси.
Водачот на Хуту Мишел Микомберо изврши нов државен удар во 1966 година и се прогласи за претседател. Беше 1976 година кога Микомберо беше соборен со друг државен удар. Следуваше државен удар во 1987 година, по што илјадници бегалци ја напуштија земјата. Конечно, во 1992 година, Бурунди доби нов Устав на референдум, кој воведе повеќепартиски систем.
Зошто всушност младите побегнале?
Заедно со низата политички пресврти, бегството на десет млади луѓе секако повеќе влијаеше лошата економска состојба. Огромната сиромаштија, која се рефлектира во БДП од 238 долари по глава на жител годишно, е предизвик и за илјадници бегалци кои се обидуваат да се вратат во земјата за да ја обноват својата иднина таму.
Имено, повеќе од 400 илјади граѓани на Бурунди побегнаа во соседните земји за време на политичката криза која ја потресе земјата во 2015 година. Оттогаш, според проценките, повеќе од 200 илјади се вратиле во своите домови.
Некои од нив решиле да се вратат откако слушнале дека Еварист Ндаишимије ја презел власта, додека други тврдат дека повеќе не можат да издржат во слабо опремени бегалски кампови.
Страшни сведоштва на бегалци
Бегалците од Бурунди сведочат дека немале што да јадат во кампот, а нивните деца редовно се разболувале. Но, и дома не ги чекаше многу подобра ситуација.
Според податоците на ОН, 70 отсто од оние кои останале гладни успеваат да обезбедат само еден оброк дневно. Затоа некои размислуваат за повторно заминување.
Ситуацијата ја усложнува и односот на подмладокот на владејачката партија ЦНДД-ФДД кон повратниците. Имено, тие често се обвинуваат за предавство, односно за поддршка на опозицијата, па за некои тоа е причината поради која повторно планираат да го напуштат Бурунди. Имаше дури и информации за киднапирања организирани од млади членови на CNDD-FDD. Наводно луѓето се ослободуваат само откако ќе се плати поткуп. И затоа граѓаните бегаат во соседните земји. Нивните, цинично, заминувања се опишуваат како доброволни.