Недостигот од бел стап, тактилни патеки и функционални звучни семафори, како и узурпираните тротоари, беа посочени како дел од секојдневните проблеми на слепите и слабовидните лица на дебата во Собранието. Учесниците побараа поголема физичка и дигитална пристапност, додека надлежните уверуваат дека се преземаат мерки за подобрување на условите.
На дебата во Собранието, слепите и слабовидните лица уште еднаш укажаа на бариерите со кои секојдневно се соочуваат. Како најголеми проблеми беа наведени „недостиг од бел стап, од тактилни патеки и функционални звучни семафори“, но и узурпираните тротоари од автомобили, што дополнително го отежнува самостојното и безбедно движење низ градовите.
Беира и Кети, две девојки кои говореле на настанот, ги пренеле личните искуства и побарале институциите посериозно да пристапат кон решавањето на овие прашања. Нивната порака била јасна: „Државата мора да ни го олесни животот“. Во дебатата било посочено дека пристапноста не треба да се сфаќа како поволност, туку како основен предуслов за самостојно и достоинствено живеење.
Посебен акцент бил ставен и на поддршката кај децата со оштетен вид. Според изнесеното, таа опфаќа „учење како да се ориентираат во просторот, безбедно да се движат, да се грижат за себе, да користат помагала“. Со тоа, се нагласува потребата од рана и системска поддршка што ќе им овозможи подобра интеграција и поголема независност во секојдневието.
Покрај физичките бариери, на дебатата бил отворен и проблемот со дигиталната пристапност. Било побарано таа „да стане правило, а не исклучок“, затоа што, како што било наведено, „НР мои услуги и голем дел од јавните дигитални платформи сè уште не ги исполнуваат стандардите за пристапност“. Во таа насока, било истакнато дека веб-страниците и апликациите треба да овозможуваат користење со тастатура, гласовна контрола и асистивни уреди.
Од надлежните било порачано дека се вложуваат напори за подобрување на животот на слепите и слабовидните лица. Во обраќањата била истакната и пошироката општествена цел – да се создаде средина „во која различностите се почитуваат, бариерите се надминуваат и секој човек има реална можност да живее самостојно и достоинствено“.
Сепак, една од слабостите и натаму останува недостигот од точни податоци. Се проценува дека во Македонија има помеѓу четири илјади и десет илјади слепи и слабовидни лица, но прецизна бројка нема, бидејќи сè уште не е воспоставен државен регистар. Токму ова, според изнесеното, дополнително го отежнува планирањето на мерките и политиките наменети за оваа категорија граѓани.