Нападот врз припадникот на српската Жандармерија пред израелската амбасада во Белград повторно ги отвори прашањата за безбедноста на објектот и постапувањето на надлежните служби. На истото место, на 29 јуни 2024 година, беше нападнат и ранет жандармот Милош Јевремовиќ. Двата случаи имаат сличности, но во доставените информации нема докази дека се меѓусебно поврзани.
Во нападот од 2024 година, Јевремовиќ беше погоден со стрела од самострел во вратот. Во последниот случај, според српското МВР, напаѓачот употребил ножеви, а полицаецот се здобил со исеченица на лицето. Во двата настана, нападнатите припадници на Жандармеријата употребиле огнено оружје и ги убиле напаѓачите.
Слична била и реакцијата на властите. По двата напада, нивото на опасност од тероризам било подигнато на највисокиот, црвен степен, а Ивица Дачиќ изнел тврдења за поврзаност на напаѓачите со Исламска држава.
По последниот напад, Дачиќ изјави дека службите го следеле напаѓачот, иако истовремено наведе дека неговиот идентитет сè уште не бил утврден. Во првичните изјави не беа објаснети времетраењето и начинот на следење, ниту какви сознанија имале службите за можната закана.
Токму овие околности го отвораат прашањето дали постоеле информации врз основа на кои нападот можел да биде спречен. Одговорот бара утврдување што знаеле надлежните институции, кога ги добиле сознанијата и какви мерки презеле.
Бидејќи двајцата напаѓачи биле убиени на местото на настаните, истрагите не можат да се потпрат на нивен исказ. Мотивите, можните контакти и евентуалната помош од други лица треба да се утврдуваат преку материјални докази, комуникации и други истражни постапки.
Повторувањето на локацијата, сличната квалификација од властите и воведувањето исти безбедносни мерки се основа за споредба на случаите. Сами по себе, тие не потврдуваат заедничка организација или политичка заднина на нападите.