Честопати сме слушале дека животот пишува драми, но една од најтешките ја доживеа Михајло Мановиќ Црвца (74), познат кошаркар кој по својата играчка кариера се најде на самото дно.
Тој од одличен играч стана човек кој собира пластични шишиња од контејнери за да преживее.
Приказната за големиот кошаркарски ас ја донесе „Слободна Далмација“.
„За жал, еден постар господин кој собира шишиња од контејнери одамна е дел од секојдневието во Хрватска. Многу пензионирани просветни работници се доведени до толкав раб на постоење, но еден од оние кои одговараат на гореспоменатиот опис во Сплит не припаѓа на таа орда луѓе кои некогаш, како почитувани граѓани на општеството, ги воведувале децата во светот на знаење, живееле доблесно од својата плата и имале социјални права дека тие – ах, каков сон! – гарантираше достоинствена старост.
Протагонистот на оваа приказна денес, сепак, е исто како нив, сиромав човек, згора на тоа, бездомник. Во неговиот седумдесетгодишен лик, само повозрасните сплиќани ќе ја препознаат поранешната кошаркарска ѕвезда, една од славните генерации кои ги вткаија најубавите години во создавањето на КК Југопластика. Станува збор, имено, за Михајло Мановиќ, белграѓанин кој уште во шеесетите години под целосна законска и свесна одговорност како полнокрвен спортист решил да стане спличанец…“, се вели во текстот. .
Потоа Мановиќ проговори за својот животен пат.
„Јас бев „енфент терорил“ на мојата генерација, момче кое имаше одлична спортска кариера, која ја постигнав. Моето искачување започна кога, како шеснаесетгодишник, по играњето во првиот тим на Радничко, се преселив во Сплит, кој на 13 јануари 1968 година, со одлука на Градскиот комитет на СК Југославија, стана Југопластика, бидејќи производството истоимениот гигант стана официјален спонзор на клубот. Пред тоа бев само два пати во Сплит: еднаш на одмор, односно пред да се качам за Бадија на Корчула и еднаш на меч со Раднички“.
Од време на време се појавува приказна за човек кој доживеал сосема поинаков пат.
„Собирам шишиња во контејнери низ Сплит. Тука има некоја симболика – јас бев жолт, таква беше бојата на дресовите на Југопластика, а и контејнерите се жолти. После сите одлични резултати, заборавен сум. Знам дека луѓето се заборавени, некогаш повеќе, некогаш помалку, но јас сум склон да бидам заборавен“, изјави Михајло Мановиќ за „Моцартспорт“ пред три години.
Неговиот деловен проект пропаднал, имал деловни простории во центарот на Сплит кои му биле одземени. Оттогаш практично е избркан од Сплит, барем така тврди.
Неговиот син бил убиен на почетокот на 21 век во криминална пресметка.
Skansi, Vukićević, Šolman, Plećaš i u pozadini sa brojen 6 Mihajlo Manović #jugoplastika #stareslike pic.twitter.com/j8IqIQ0wQw
— Socijalist ⭐ (@socijali_ST) July 30, 2017
„Кога почна војната, јас и син ми Јован отидовме кај мајка ми во Белград. Повторно се снајдов, во 1994 година станав тренер на првиот тим на БАСК, потоа спортски директор. Земав плата, живеев, син ми растеше и се некако повторно се вклопи. Меѓутоа, мојот живот суштински го промени трагедија. Мојот син беше убиен во 2007 година (Јован Мановиќ беше убиен како случајна жртва на пресметка на криминални групи во еден белградски ресторан, забелешка на авторот), кога тој беше на прагот на своите триесетти, а јас имав 58 години“.
Со текот на годините имал големи здравствени проблеми, а како што истакнува бил на работ на смртта.
„Тешко се разболев, оперирав рак на бубрег, жолчен меур и дуоденум, за малку ќе умрев од сепса. Се пензионирав, мајка ми почина, моите сестри исто така. Останав сам, без ништо и донесов одлука да се вратам во Сплит. Беше тоа пред четири години… Уште во шеесетите години на дваесеттиот век избрав да станам жител на Сплит затоа што тој град ми даде најголема радост. Денеска сум бездомник, добивам помош која не ми е доволна за живот, но јас сум задоволен човек. Собирам пластични шишиња, имам пријатели, имам што да јадам и успевам да најдам сместување“.
Тој истакна и каков живот би сакал да води.
„И јас би сакал да можам почесто да одам во театар, но не можам да се пожалам затоа што понекогаш ми се јавува другарка кога има билети. Ја сакам културата, го сакам Сплит, морето, долгите прошетки во Жњан и капењето навечер во лето, по долгиот топол ден, кога претходниот ден ќе соберам доволно шишиња. Не се срамам, таков е животот. Тој е таков, мој е“, изјави претходно за „Слободна Далмација“.
