Огромната трагедија која однесе 14 животи во Нови Сад ја потресе цела Србија и регионот. Но, пред нашите очи засекогаш ќе останат сликите од сеќавањата на луѓето кои ги загубија животите во секунда, многу граѓани кои случајно се нашле таму и во моментот кога падна настрешницата. Еден од нив е жителката (45) на Степановиќева, град во близина на Нови Сад.
Како што рекла, самиот Господ ја спасил, бидејќи само неколку минути пред да се урне настрешницата, таа седела на клупа под неа. Жената се уште е во солзи и под невиден стрес, а како што рече, една слика засекогаш ќе и остане врежана во сеќавањата.
Тоа е слика на дедото и неговите две внуки, кои таа ги видела на станицата, под настрешницата, како чекаат автобус. Како што вели нашата соговорничка, таму стоеле малку заедно, а потоа отишла на пазар да го земе сирењето што заборавила да го купи. Набргу по нејзиното заминување, бетонот се урнал и паднал врз дедото и внуците. Да потсетиме, станува збор за Ѓорѓе Фириќ (53) од Ковиље и неговите внуки Сара (5) и Валентина (9) или Тина како што сите ја нарекуваа.
– Се трудам да не размислувам за трагедијата, но таа е посилна од мене. Не можам а да не мислам на тие деца кои страдаа. Ги видов нивните слики на вестите и потоа се сетив дека сум ги видел и на станицата. Се сеќавам на девојките кои трчаа околу клупите. Се сеќавам, едната одеше малку подалеку, а дедо ѝ ја предупреди да остане блиску до него за случајно да не налета на булпата додека си игра. Беше загрижен … Сите тие слики ми се пред очи. Не спиев, се плашам да заспијам, збореше видно потресена жена.
За тоа дека дедо Ѓорѓе до последниот ден се грижел за своите внуки сведочи и глетката што спасувачите ја пронашле под тон бетон.
-Дедо ја држеше за рака помалата внука Сара, додека постарата внука лежеше до нив. Спасувачите, кои виделе се додека си ја вршеле работата, не можеле да си помогнат. Плачеа, изјави претходно извор на Курир.
Да потсетиме, како што претходно за Курир изјави Бранко Матиќ, вториот дедо на загинатите сестри Сара и Тина, во петокот отишле кај него кај дедо Ѓорѓе во Лозница на вториот ден од св. Пристаниште.
– Разговаравме пет минути пред несреќата. Една постара девојка и се јави на жена ми дека пристигнале на станицата и дека наскоро ќе дојдат да уживаат, но сега ги нема … Прво се надевавме дека се уште се живи, дека успеале да се спасат, но потоа во саботата околу три часот по полноќ добивме вест дека се погинати, како и Ѓорѓе – плачеше Бранко.
