Крај на „бесплатниот ручек“ за Европа
Изјавата на американскиот претседател Доналд Трамп дека за НАТО „забавата заврши“ беше примена како варварски крик. Сепак, неговите зборови ја имаат непријатната предност да бидат вистинити. Веќе 75 години Европа е домаќин на најскапиот „отворен бар“ во историјата, целосно платен од Соединетите Американски Држави, нарекувајќи ја таа зависност „сојуз“.
Сега, кога сметката е пристигната и домаќинот сугерира дека гостите можеби треба да почнат да придонесуваат, тие се скандализирани, пишува американското издание The Federalist.
Лекцијата од конфронтацијата со Иран
Ништо не ја откри оваа противречност појасно од неодамнешната конфронтација со Иран. Најзагрижувачкиот учесник беше токму НАТО, кој во моментот кога постоеше силен американски интерес, избра да го попречува пристапот до базите кои постојат само благодарение на американската моќ и пари.
Иран со своите ракетни капацитети го потсети светот на еден основен географски факт: Европа е многу поблиску до него отколку САД. Иранските ракети можат да стигнат до европските градови многу побрзо отколку што можат да го преминат Атлантикот. Од перспектива на Техеран, Лондон, Париз и Рим се многу подиректни мети од Њујорк или Вашингтон.
Лицемерието на европската безбедност
- Европа има директен егзистенцијален интерес за ограничување на иранскиот капацитет, но реагира со бирократија наместо со итност.
- Вашингтон мора да бара дозволи и да поминува низ дебати во парламенти кои не можат да ги финансираат ниту сопствените армии.
- Континентот кој не може сам да се одбрани, инсистира на правото да ја ограничува единствената сила која може да го заштити.
НАТО како механизам за „скротување“ на Америка
НАТО веќе не функционира како традиционално пријателство, кое подразбира споделен ризик и реципроцитет. Наместо тоа, имаме зависност маскирана во партнерство. Алијансата сè повеќе служи како механизам за европските лидери да ја користат американската моќ за сопствена безбедност, додека истовремено ја потчинуваат на нивните внатрешно-политички потреби.
Реалноста е едноставна: САД не се само дел од НАТО – тие СЕ НАТО. Без американските нуклеарни гаранции, разузнавање, логистика и воздушна моќ, она што останува од Алијансата е само „распоред за конференции“.
Двојните стандарди кон Русија и Иран
Однесувањето на Европа е особено поучно кај руското прашање. Додека јавно заземаат херојски пози против Москва и зборуваат за „победа на Украина“, европските држави со години ја финансираа истата таа руска воена машина преку купување енергенси.
Истата шема се повторува и со Иран. Иако ракетите се насочени кон нив, европските лидери (кои не го исполнуваат ниту скромниот услов од 2% од БДП за одбрана) имаат храброст да му кажат „не“ на единствениот заштитник, плашејќи се за сопствениот електорат.
Заклучок: Сојуз или товар?
Сојузите не се свети реликвии, туку политички договори. Ако во еден договор едната страна финансира сè и ризикува сè, додека другата само држи лекции по морал, тоа не е сојуз, туку финансиски товар. Трамп е во право: време е за трезен поглед на реалноста. НАТО мора или да почне вистински да дејствува како сојуз, или да се признае дека неговата сегашна форма е неодржлива.
