Малку се знае за раниот живот на Алекса Катарина Попова, подоцна позната само како Мадам Попова. Се верува дека е родена во Самара, Русија, во средината на 19 век. Според подоцнежниот весник, таа била мажена, а бракот бил опишан како многу несреќен, што ја навело да размислува за „ослободување на жените“ од лошиот сопруг, концепт кој во тоа време бил практично непознат во Русија.
Попова била вознемирена и од однесувањето што мажите го покажувале кон своите сопруги во браковите во нивна непосредна близина. Таа верувала дека многу жени во нивните домови биле третирани како „заробени селанки“ од нивните сопрузи кои секојдневно ги тепале и понижувале.
Се верува дека токму тоа ја навело да го започне својот неславен бизнис на крајот…
„Заштитник на жените“
Што се случило со сопругот на мадам Попова не е познато. Само, во одреден момент, таа се појавува како слободна жена и дискретно го води својот „бизнис“ на платен убиец кој е специјализиран за убивање, но само на лоши сопрузи!
Незадоволните сопруги би дошле кај неа за да ги „ослободи од тиранинот“. Злосторствата на овие мажи се движеле од изневерување до злоупотреба, но имало и жени на кои едноставно им „заситило“ од брак. Попова од нив земала мал хонорар „пред да се заврши работата“, по што ќе се сретнела со жртвата и дискретно ја труела ставајќи и арсен во пијалокот или храната. По завршувањето на работата, вдовицата треба да го плати остатокот од „бакшишот“.
Попова се прослави меѓу жените како еден вид нивна заштитничка, а успешно „оперирала“ цели 30 години во опсегот од 1879-1909 година, т.е. додека еден од нејзините работодавци не зажали што ја вработи Попова за да го убие нејзиниот сопруг.
Притисната од грижата на совест почнала да испраќа писма до полиција во кои признава дека и платила на Попова, а потоа во еден момент решила да оди во полиција и да признае се.
Признавање и „одбрана“
По признанието полицијата ја привела Попова. Кога се дозна за што е обвинета, јавноста се згрози. Налутената толпа (најверојатно составена главно од мажи) дошла пред нејзината куќа, заканувајќи се дека ќе ја запали на клада, а полицијата морала да интервенира за да ја спроведе госпоѓата до ќелијата.
Попова во затворот не покажала каење, ниту пак се обидела да се одбрани. Напротив! Таа ги признала сите убиства, објаснувајќи дека „убивала мажи кои ги третирале своите жени како робови“, дека нејзините постапки биле „акти на милосрдие“ и дека никогаш не направила ништо за да повреди ниту една жена. Дополнително, таа тврдела дека не е убиец затоа што користела отров, па смртта била бавна и „природна“, а жртвите умреле без да знаат дека се отруени“, пишува порталот Crime.
Обвинителството и одбраната не можеа да се договорат за бројот на убиствата. Попова тврдеше дека убила вкупно 40-тина мажи, но поради долгогодишното владеење на теророт и „бизнисот“ што го водела 30 години, денеска се наведува дека бројката е околу 300 жртви.
Судењето и пресудата беа брзи. Госпоѓа Попова беше прогласена за виновна за убиство и осудена на смртна казна со стрелање. Била погубена во Санкт Петербург во 1909 година.
Многу од жените кои ја ангажирале Попова исто така беа обвинети и прогласени за виновни за соучесништво во убиството, но додека стигнаа на суд тие веќе беа починати или побегнаа во Америка.
