Во 1979 година, студентката од Приштина по име Саније Хисени ја имаше привилегијата да му ја претстави последната штафета на младоста на Јосип Броз Тито. Тоа беше голема чест за неа, но и за целата нејзина генерација, симболизирајќи го минувањето на генерациската палка и надежта за подобра иднина.
На тој кобен ден, на стадионот на ЈНА, Саниjе му се обрати на Тита на албански и на тогашниот српско-хрватски јазик, симболично спојувајќи ги различните култури и јазици во заедничка прослава на младоста.
„Возљубен другар Тито, стотици илјади млади раце ти ја носеа оваа палка низ патиштата на нашата прекрасна татковина со нашите најискрени желби упатени до тебе од младите, пионерите и работникот, братските народи и националности на Југославија кои живеат како едно и сите од едно срце, ви го честитаме 87-ми роденден. Во име на слободата, во име на социјализмот, во име на самоуправувањето, во име на еднаквоста, во име на мирот. Возљубен другар Тито, ние го зборуваме твојот јазик и твоето срце. Ништо не може да ја скрши оваа држава и овој народ, ниту денес ниту утре, никогаш. Да живее нашиот драг другар Тито, да живее и да живее секогаш заедно уште многу пролети“, рече Сание пред преполниот стадион кој скандираше „Тито, Тито“.
По прославата по обичај добила златен часовник од Тито.
Сепак, ниту во најлудите соништа таа не можеше да предвиди што ќе се случи по тој историски момент. Откако ја предаде палката, означувајќи крај на една ера и почеток на нова, Санија не можеше да замисли какви предизвици ја чекаат.
По смртта на Тито во 1980 година, Југославија се соочи со зголемени политички тензии, економски проблеми и национални поделби.
Штафетата на младоста, некогаш симбол на заедништво и оптимизам, стана потсетник на минатото, на времето кога соништата изгледаа остварливи. За Саније и многу други предавањето на палката беше почеток, но и крај на една ера. Иако не можеше да предвиди што ќе се случи, со себе го носеше сеќавањето на тој момент, на надежта што некогаш постоела.
