Трагедијата на Титаник роди некои навистина големи и трогателни приказни.
Една од нив беше онаа за Вилијам Ернест Картер, кој до последен момент ги спасуваше патниците на бродот што тоне, и за чудо преживеа.
Меѓутоа, години подоцна, се појави малку поинаква верзија на настаните и се покажа дека вистинскиот херој цело време била неговата сопруга – Лусил Картер.
Картер припаѓаа на самиот врв на американската социјална елита. Вилијам наследил огромно богатство од својот татко кој ја изградил империјата тргувајќи со јаглен, а со сопругата Лусил и двете деца уживал во животот на висока основа и сите придобивки што ги носи.
Од 1907 година, тие живеат во Европа и само еднаш годишно, во текот на летото, доаѓаа во Америка на неколку месеци. Судбината сакаше бродот што тие го избраа да дојде во нивната татковина во 1912 година да биде Титаник.
Се работи кај патниците од прва класа. Тие биле придружувани од две кучиња, собарка, батлер и возач, бидејќи и Вилијам се качил на бродот со неговиот скап автомобил Рено.
Првата приказна и Вилијам херојот
Оригиналната приказна што Вилијам Картер ја раскажа за медиумите по спасувањето и пристигнувањето во Њујорк е дека тој, кој со друг господин од прва класа, уживал во цигара и виски по вечерата, го почувствувал ударот, а потоа дошол во кабината каде што ги разбудил сопругата и двете деца, ги чекал да се облечат и ги придружил до чамецот за спасување број 4.
Тој одбил да се спаси, и со некои други патници чии семејства веќе биле во чамците се организирал и им помогнал на останатите. Дури кога Титаник веќе почнал да тоне, а според сведочењето на Вилијам Картер „немало повеќе жени и деца на повидок“, се качил на преостанатиот брод и така се спасил.
Семејството Картер повторно било заедно кога се сретнале на бродот „Карпатија“ кој спасувал преживеани од Титаник.
Две години по трагедијата, Лусил Картер ја раскажа својата верзија за настаните.
Уште една приказна и вистински херој
Ноќта кога Титаник потона, Лусил Картер веќе спиеше во кабината со синот и ќерката. Во еден момент, според нејзиното сведочење, Вилијам влетал во собата и извикал: „Стани, облечи се и среди ги децата!“
После тоа истрчал од кабината и не ги чекал.
Првично, Картер веројатно планирал да се врати за семејството. Но, тогаш видел чамец во кој сè уште имало место и едноставно не сакал да ја пропушти можноста. Лусил успеала сама да излезе и да се качи на чамецот за спасување со децата, а ни тука не било крајот на нејзините маки.
- „Во чамецот немаше мажи – ниту членови на екипажот, ниту патници. Бевме спуштени во водата, чамецот беше полн со луѓе, но никој не знаеше што да прави. Немав друг избор освен да земам весла и да се обидам да веслам. Титаник веќе брзо тонеше и луѓето од палубата ни викаа дека треба да се засолниме или ќе не вшмукне виорот што ќе го создаде бродот“, вели таа.
Во чамецот била и г-ѓа Тајер, сопругата на потпретседателот на железницата на Пенсилванија, која се фатила за веслата, додава Лусил и која вели дека не го видела својот сопруг се додека не пристигнала во „Карпатија“.
А таму, потпирајќи се да ги види подобро, стоеше Вилијам.
- „Знаеш дека имав навистина убав појадок. Не мислев дека ќе успееш!“, и кажал тој.
Помалку од две години по овие настани, Лусил се разведе од Вилијам.
Последователно, медиумите ја прогласија за херој на Титаник.
