Урош Блажиќ, обвинет за масовно убиство во Дубона и Мали Орашје, заедно со неговиот татко Радиш, вчера беше изведен од притвор во Вишиот суд во Смедерево, каде што требаше да се одржи прелиминарно рочиште пред почетокот на судењето, но набргу бил прекинат бидејќи неговите родители и семејството на жртвата нападнале во моментот кога полицијата го внесувала во судницата.
Набргу по внесувањето на Блажиќ низ вратата, се слушнале извици, тој се скршил, а потоа родителите физички се префрлиле кон обвинетиот, поради што полицијата морала да реагира.
Меѓу првите кои ја напуштија судницата беше видно потресената Зорица Паниќ, мајката на убиените Милан и Кристина.
„Мојот сопруг скокна врз Урош Блажиќ штом влезе во судницата. Тогаш настана хаос. Само ја спушти главата. Блажиќ испука 10 куршуми кон мојот син…“, изјави вчера Зорица Паниќ за „Телеграф.рс“.
Зорица и Саша ги загубија двете деца во еден ден.
Сведочењето што го дадоа во Вишото јавно обвинителство во Смедерево, каде што опишаа како ноќта кога му ги убиле децата, сведочи за нивната болка.
– Цел ден на 4 мај прскав овошје. Вечерта, меѓу 21 и 22 часот, сам си отидов дома, а на пат ја поминав улицата Првомајска и видов дека некои луѓе ја поправаат оградата на куќа која се наоѓа на 300 до 400 метри под Основното училиште „Момчило Живојиновиќ“. . Отидов дома, се избањав, легнав. Децата тогаш беа дома. Син ми ми се јави, рече дека одат во училишниот двор. Ќерка ми често одеше таму, додека син ми поретко. Почесто излегуваше во Младеновац. Меѓутоа, таа вечер ќерка ми го убеди да оди со неа во училишниот двор – рекол Саша.
Тој објасни дека знае дека децата често се собираат и се дружат во училишниот двор и рече дека сите се на слична возраст како неговите деца. Таа вечер, братот и сестрата пеш отидоа на собирот. Нивниот татко отишол да спие, но во еден момент го разбудило неговото друштво. Му кажале дека децата се степале во училишниот двор.
– Не разбрав веднаш за што зборуваат бидејќи моите деца не се скараа со никого. Му се јавив на син ми на телефон, но тој не ми одговори и веќе бев загрижен во тој момент. Мислев дека е посериозна тепачка и дека е во болница поради повредите, па затоа не можеше да се јави. Влегов во колата со другарите и веднаш отидовме на училиште. Кога излегов од возилото, видов гужва. Присутна била и полицијата, како и брзата помош. Се пробив низ толпата и стигнав до влезот. Ги видов моите деца како лежат на улицата пред училишниот двор. Беа покриени со ќебиња, но им ги гледав патиките и ги препознав по нив – додаде тој.
Како што рече, ги прашал присутните зошто неговите се оставени таму бидејќи само двајцата лежат. Сите други повредени се пренесени во болници. Еден од полицајците му рекол дека лекарите се обиделе да ги реанимираат, но не успеале.
-Останав на лице место до пет часот наутро. Никој не ми дозволи да им пријдам на децата, а форензичарите го обработуваа местото на настанот. Моите деца од таму ги одведоа дури подоцна. Истата вечер околу полноќ на местото на настанот излегол Радиша Блажиќ со својот постар син и се приближил до толпата која веднаш почнала да им вика. Им рекоа: „Бегајте оттука, ќе ве убиеме, Урош ни ги уби децата“. Тогаш неговиот татко почна да плаче. Бев подготвен да го убијам, но полицијата ме држеше цело време и ги одведоа Радиша и неговиот декан од местото на настанот, велејќи им да си заминат. Не ми е јасно зошто веднаш не беа приведени во полиција и сослушани – изјави таткото на двајцата убиени.
Тој додаде дека знаел дека таткото на Урош Блажиќ бил уапсен дури по пет дена поради, како што вели, притисок од родителите на убиените деца. Тој истакна дека полицијата на 5 мај извршила претрес во неговата куќа и дека не му било јасно од која причина.
– Немам регистрирано оружје и не поседувам оружје, но мојот син Милан беше полицаец, па поради работата имаше официјална пошта. Меѓутоа, тој не го чуваше во куќата затоа што неговата сестра ја чистеше неговата соба, па му реков дека е побезбедно да го чува пиштолот во службените простории. Ме послуша, па го задржа службениот пиштол на работа, каде подоцна беше пронајден. Верувам дека Радиша Блажиќ е виновна исто како и Урош за тоа што го направи Урош затоа што, според мене, влечеше моќно оружје од војската, а знам дека кога се ожени неговиот постар син, што беше пред повеќе од десет години, го даде Урош. автоматска пушка за пукање на свадба. За тоа можат да посведочат други – посочи тој.
Тој рече дека семејството Блажиќ „било специфично“ и дека никој од селото не се дружел со нив. Тој додал дека „биле агресивни“ и тоа е причината што мештаните ги избегнувале.
– Дубонци ми кажаа за Урош дека со пушка убивал кучиња во дворовите на луѓето. Не пријавиле затоа што мислеле дека нема да постигнат ништо бидејќи таткото на Урош работел во војска – заклучил тој.
„20 години не се доволни“
Во обвинителството сведочеше и Зорица Паниќ, мајката на двајцата убиени, која рече дека треба да даде исказ како жртва. Таа рече дека „го смета за страшно тоа што го направил Блажиќ“ и дека казната што му се заканува, а која слушнала е 20 години затвор, е малку за вакво кривично дело.
– Тоа е премалку за едно дете, а тој уби две од моите деца. Јас како мајка барам да биде осуден на доживотен затвор. Исто така, мислам дека тоа што го направи Урош е подеднакво крив и на татко му затоа што сето тоа оружје го добил од војската. Претпоставувам дека е така, затоа што работел за војска. Мојот син Милан беше полицаец, а службеното сандаче го чуваше заклучено на работа. Не ми е јасно од каде на семејството Блажиќ толку оружје и како никој не го забележал. Како да се подготвуваа за војна – рече таа.
Таа истакна дека се надева на правда и оти знае дека сега нема смртна казна, па затоа смета дека „би било фер Урош и неговиот татко да бидат осудени на доживотен затвор“.
– Како родител едноставно не можам да поднесам дека Урош Блажиќ може да биде осуден на само 20 години затвор. Инаку, никогаш немавме проблеми со семејството Блажиќ, но не се дружевме ниту со нив – заклучила мајката.
