Во секое функционално демократско општество, довербата е „невидливата валута“ што ја овозможува стабилноста. Во Македонија, таа валута е во состојба на хиперинфлација. Најновите истражувања покажуваат дека јазот меѓу државниот апарат и народот достигна точка на критично вриење.
1. Бројките како суров индикатор
Анализите на релевантни институции (како МЦМС, Евротинк и ИРИ) во последните години конзистентно цртаат мрачна слика:
- Правосудство под нулата: Довербата во судството и обвинителството варира меѓу 2% и 8%. Ова е практично статистичка грешка, што укажува на тоа дека граѓаните не ги гледаат судовите како храмови на правдата, туку како центри на моќ контролирани од партиски интереси.
- Политички партии и Собрание: Овие институции редовно се на дното на листата. Над 70% од граѓаните веруваат дека пратениците и политичарите ги застапуваат исклучиво личните и партиските интереси, наместо народните.
- Војската и Црквата како последна линија: Традиционално, единствените институции со доверба над 40-50% се Армијата и религиозните заедници, што е социолошки индикатор дека во моменти на институционален хаос, граѓаните се вртат кон симболи на безбедност и традиција.
2. Корупцијата како системски софтвер
Граѓаните не ја перципираат корупцијата како „инцидент“, туку како начин на функционирање на системот.
- Привилегирани елити: Чувството дека законите важат само за „обичните смртници“, додека за моќниците постојат соѕидани ѕидови со кеш (како случајот со судијата Ристов), создава длабок презир кон системот.
- Партизација на администрацијата: Кога за вработување, лекување или обичен документ е потребна „врска“ или партиска книшка, институцијата престанува да биде сервис и станува пречка.
3. Зошто престанавме да веруваме? (Перспектива на граѓанинот)
Довербата не се губи само поради големи скандали, туку поради секојдневните „мали“ порази:
- Неказнивост: Јавноста гледа како големи судски предмети застаруваат или завршуваат со минимални казни. Пораката е јасна: „Злосторството се исплати ако си доволно моќен“.
- Диссонанца меѓу говор и реалност: Политичарите зборуваат за „Европски фронт“ и „стандард“, додека граѓаните се соочуваат со колапс во здравството, неквалитетно образование и инфлација која го јаде семејниот буџет.
- Нетранспарентност: Институциите често се затворени тврдини. Тешкото добивање информации и молкот на администрацијата создаваат сомнеж дека нешто се крие.
4. Последици од институционалниот нихилизам
Оваа состојба не е само политички проблем, туку безбедносен и егзистенцијален:
- Масовно иселување: Луѓето не бегаат само поради ниски плати, туку поради неправеден систем. „Бегството од неправдата“ е посилен мотив од „бегството од сиромаштијата“.
- Апатија и радикализација: Кога граѓанинот не верува во гласачкото ливче или во судот, тој или се повлекува во целосна апатија или станува подложен на популистички и радикални реторики.
Заклучок: Може ли да се врати изгубеното?
Враќањето на довербата не се прави со ПР-кампањи, туку со одговорност. Јавноста бара „жртви“ во правна смисла – високи функционери кои навистина ќе одговараат за своите постапки.
Сè додека „ветингот“ е само збор на хартија, а „Safe City“ се гледа како алатка за полнење буџет наместо за безбедност, институциите ќе останат празни школки во очите на народот.
