Многу пријатели, колеги од факултет, професори и сите оние што го познаваа, како и оние што не го познаваа, се збогуваат со трагично починатиот млад уметник Ердоан Моранкиќ (23), чиј живот беше прекинат на станица во Сараево во фатална трамвајска несреќа, и кои решија да напишат нешто за тоа, трогнати од неговата ненадејно прекината младост.
Сепак, оној што го познаваше многу добро и, како што рече, имаше планови со него што, за жал, повеќе нема да може да се реализираат, беше блискиот пријател на Ердоан, Недим Касумовиќ од Зеница. Збогувајќи се со својот пријател, тој напиша емотивна порака, потсетувајќи се на моментите поминати со него.
Мислеше, вели, дека ќе има време да создаде нови спомени, но…
Збор по збор, секој болен и тажен на свој начин. Вака може да се опише последната порака што Недим му ја испрати на својот пријател Ердоан, млад ентузијаст и уметник чие срце застана засекогаш вчера.
Во обраќањето „Во спомен“, Недим се присети на пријателството кое, како што рече, не барало секојдневни разговори, туку се препознавало во погледите, тишината и споделените соништа.
Во еден момент, тој посебно се сети на ноќта што двајцата ја поминале со Миљацка славејќи, како што вели, младоста и нивните амбиции и верба дека ќе остават свој белег во светот.
Целосно го цитираме збогувањето на Недим со неговиот пријател Ердоан:
„Не бевме од типот на пријатели кои мораа да се слушаат секој ден за да знаат кој е кој. Бевме од типот на пријатели кои се препознаваа во поглед, во тишина, во една реченица за која се зборуваше со часови. Таа ноќ на брегот на реката Миљацка, не славевме ништо конкретно, туку всушност славевме сè што ни беше важно: младоста, соништата, тврдоглавата верба дека ќе оставиме белег во вртлогот на човечкото пропаѓање. Седевме како двајца браќа кои ја делеа истата глад за живот, за уметност, за нешто поголемо од нас самите.
Ми рече дека ќе го насликаш мојот портрет. Се насмеав и те замолив малку да ја разубавиш таа слика. Ти мавна со раката и рече: „Нема да те разубавувам, ќе те насликам онака како што те гледам јас“. И знаев дека тоа е најголемата чест што може да ми ја даде еден пријател, да ме види без маска, без животни улоги, со сите недостатоци и доблести што јас, Недим, ги носам. Го поздравивме утрото на брегот без замор, како ноќта да ни должеше нешто. Иако сè помина, нешто сугерираше дека недостасува. Се испостави дека кажува дека ќе ни недостига. Светлината полека паѓаше врз водата, а ти гледаше во небото како веќе да мешаше бои во твојата тврдоглава глава. Рече дека зората е најискрената нијанса на денот. Малку знаев дека ќе ја паметам истата таа зора во некој случаен ден како последниот во кој сонувавме заедно.
Пред неколку дена дознав дека сум избран во нова улога. Мојата прва мисла беше ти. Да стапам во контакт со тебе. Да седнам повторно некаде покрај Миљацка, да ти кажам: „Пикасо, е*и се, ова ни оди добро.“ Но, не го направив тоа. Си реков: има време. Има денови. Има повеќе ноќи покрај реката. И таа реченица сега резонира со мене погласно од апсолутно сè друго што ми поминува низ главата: „има време“. И немаше ништо.
Останува портрет што не си успеал да го насликаш. Останува празнина на ѕидот, а уште поголема во мене. Во сите нас што те познававме. Можеби веќе ја носеше во себе, можеби знаеше какви бои ќе ставиш во моите очи. Можеби ќе има повеќе од тебе на тоа платно отколку мене. Сега знам дека секогаш кога ќе поминам покрај Миљацка, ќе нè барам во одразот на утрото. Во водата што ги памети нашите гласови. Во тишината што знае дека некогаш седевме тука, двајца пријатели, двајца браќа по избор, убедени дека го имаме целото време на светот.
И засекогаш ќе го носам тој ненасликан портрет како доказ за пријателство кое немаше време да го заврши своето платно.“
