Православната црква го чествува споменот на Свети Ефтимиј Велики, еден од најголемите столбови на монаштвото. Роден по молитва, тој целиот свој живот го претвори во молитва, станувајќи учител на пустината и голем чудотворец.
Роден е во ерменскиот град Мелитина, близу реката Еуфрат, околу 377 година. Тој бил единец, даруван од Бога на своите благородни родители по искрените молитви на неговата мајка Дионисија, која имала и небесно видение за неговото раѓање.
Живот во пустината Фара
Својот подвижнички пат го започнал уште од младоста, а клучниот момент се случил во неговата 29-та година кога го посетил Ерусалим. Тогаш се повлекол во суровата пустина помеѓу Ерусалим и Јерихон, наречена Фара.
Неговото секојдневие било исполнето со непрестајна молитва, созерцание и телесен труд. Таквиот свет живот привлекол многу ученици, меѓу кои и идните големи светители како Киријак Отшелник, Сава Освештен и Теоктист.
Чудотворец и Пророк
Бог го дарувал со огромна благодат. Свети Ефтимиј:
- Изгонувал демони и лекувал тешки болести.
- Извел вода во сувата пустина и чудесно умножил леб.
- Имал дар на прозорливост и пророштво.
Златните правила на Свети Ефтимиј
Светителот оставил длабоки поуки кои и денес се темел на духовниот живот.
За трудот:
„Ако го јадете својот леб без труд, значи дека јадете туѓ труд“.
За љубовта:
„Тоа што е солта за лебот, тоа е љубовта за другите добродетели“.
За гордоста и постот: Тој им забранувал на младите монаси да издвојуваат од другите со прекумерен пост, за да не паднат во гордост. Барал да доаѓаат на општата трпеза.
За постојаноста: Советувал да не се менува местото на живеење без потреба, велејќи:
„Дрвото кое често се пресадува не носи плодови“.
Заветот за гостољубие и упокојувањето
Свети Ефтимиј создал огромна лавра која со векови била полна со монаси „како кошница со пчели“. Неговата последна заповед била вратата на манастирот никогаш да не биде затворена за патниците и бедните.
Се упокоил во 473 година, на длабока старост од 97 години. На неговиот погреб присуствувал и Ерусалимскиот патријарх Анастасиј, кој морал да чека до вечерта за да го опее светителот поради огромната маса народ која сакала да го целива.
Седмиот ден по смртта, тој му се јавил на својот ученик Дометијан, светол и радосен, потврдувајќи дека навистина бил „син на светлината“.
