Идејата Јамајка да се натпреварува на Зимските олимписки игри кон крајот на 1980-тите изгледаше речиси како шега. Остров без снег, без традиција на зимски спортови, а камоли боб санкање. Сепак, токму оваа „невозможна мисија“ стана една од најпознатите олимписки приказни на сите времиња.
Сè започна во средината на 1980-тите, кога Џорџ Б. Фич, тогашен комерцијален аташе во американската амбасада во Кингстон, излезе со провокативна идеја: ако Јамајка има врвни спринтери – зошто да нема тим за боб?
„Имате одлични спортисти, а вистинскиот спортист треба да може да се занимава со кој било спорт“, рече Фич.
Тој беше инспириран откако присуствуваше на локално дерби со колички, еден од „националните спортови“ на Јамајка.
Заедно со бизнисменот Вилијам Малони, тој предложи формирање на јамајкански тим за боб. Идејата беше поддржана и од тогашниот претседател на Јамајканскиот олимписки комитет, а наскоро беа објавени реклами за „опасните и исклучително напорни“ квалификации.
Бидејќи одговорот беше слаб, Јамајканските одбранбени сили беа повикани да помогнат. Дадли Стоукс, Девон Харис и Мајкл Вајт беа избрани, на кои подоцна им се придружи Касвел Ален. Тимот официјално беше формиран во октомври 1987 година.
Со финансиска поддршка од Фич и Туристичката организација на Јамајка, тимот тренираше во Канада и Австрија, под водство на искусниот тренер Сеп Хајдахер. Тие веќе станаа медиумска атракција во Северна Америка, честопати претставени со хумор, но и со допир на сочувство.
На Зимските олимписки игри во 1988 година во Калгари, Јамајка за прв пат се натпреваруваше во боб. Во дисциплината со два седишта, Стоукс и Вајт станаа првите Јамајканци во историјата на Зимските олимписки игри. Тие завршија на 30-то место од 41 екипаж – далеку од медали, но над очекувањата.
Вистинскиот момент што стана легендарен се случи во четириседното возило. По проблемите во првите две возења, тие имаа седмо најбрзо време на старт во третото. Сепак, во познатата кривина „Крајзел“, боб-санката ја изгуби контролата, удри во ѕидот и се преврте. Четворицата спортисти излегоа неповредени, а додека боб-санката беше турната кон целта, тие одеа покрај неа – глетка што е видена низ целиот свет.
Иако официјално завршија последни, Јамајканците победија на многу поважно поле тој ден – во срцата на публиката. Нивната приказна подоцна беше претворена во култниот филм „Cool Runnings“, но реалноста беше уште понеобична и инспиративна.
Оттогаш, Јамајка никогаш не била само „земја без снег“ на Зимските олимписки игри. Стана симбол дека олимпискиот дух не познава клима, географија или предрасуди.
И дека не доаѓаат во Кортина и Милано со намера да се шегуваат, потврдува фактот дека го освоија златниот медал на Северноамериканскиот куп во Вислер.
