Има илјадници исповеди на луѓе кои биле на Острог и биле сведоци на чудата на Свети Василиј, оваа приказна е една од нив
Денес го славиме Свети Василиј Острошки, а оние кои биле во Острог добро знаат дека без да се праша и молат ништо не се зема и се носи дома за спомен.
Еве зошто е толку важно!
Ако сте биле во Острог кај Свети Василиј, сигурно сте биле сведоци на барем едно чудо. Секој кој оди на тоа свето место има своја приказна која е моќна како и светецот на кого му се молиме.
Ви ја пренесуваме приказната според записот на М.Вековиќ, кој го пренесе веб-страницата Башта Балкана:
„Чудата на Василије Остроски се безброј, а ова е едно од нив, кога Свети Василиј го запре возот што заминуваше од станицата.
Штом двајцата го ослободија купето, тргна локомотивата и возот тргна кон Даниловград, а дотогаш – ни збор!
Беше летото 1982 година. Заминавме од Сараево да му се поклониме на големиот светец Свети Василиј. Откако ќе ги целиваме неговите свети мошти, ќе се помолиме и кратко престојуваме во манастирот, да тргнеме по кривулеста, тесна патека, надолу од страната на Острока.
Конечно, малку изгребани од капините и багремите на кои наидовме, среќно стигнавме на железничката станица Острог. Жена ми со десетгодишниот Божидар и осумгодишната Зарија влезе прва на вратата од пајтонот, полека тргнав по нив, кога кондуктерот наеднаш застана пред мене.
„Ти од Острог?“, праша деловно, ладно и загадочно.
„Ние сме, фала богу од Острог и од Свети Василиј, слава и милост!
„Дали нешто зеде од таму?“, праша тој.
Останав без зборови пред еден таков неочекуван пречек и чудно прашање, па почнав и криптички: „А, како да не. Дали некој од Острог заминува со празни раце? Добивме благослов и од Свети Василиј. Го бакнавме неговиот свети раце за да не одминат несреќите и да не гледаме страдање“.
„Ме слушаш, човече, возот нема ни да мрдне оттука додека не ми кажеш, дали си зел нешто од таму од светилиштето без да побараш да го однесеш дома?“, рече тој со смртоносно сериозно лице.
Одеднаш станав сериозен и му реков: „Боже да нè чува од таква памет, да крадеме или земеме нешто од светилиштето. Во светилиштето носиме подароци. За нас семејната среќа и благословот на светецот се повредни од сите работи во светот“.
Потоа со многу пољубезен глас ми рече: „Извини, тоа морав да те прашам, почекај малку овде, па ќе слушнеш зошто“.
Потоа истрча по скалите на вагонот, замавна со раката кон возачот и му рече: „Се е во ред!“
И возот тргна. Ме фати за рака повесело и влезе со мене во купето, ги наплати картите и ја започна приказната:
„Пред два дена не можевме да заминеме од оваа станица.
„А зошто?!“, се обидов мирно да прашам.
„Свети Василије ништо не ни даде! Не се чудете, но ова е жива вистина, што велам. Во станицата овде влегоа маж и жена, имаа околу педесет години. Тие беа во Острог. Машиновозачот повика да тргне возот – не може! Излезе од локомотивата и ја погледна машината од сите страни, се беше во ред. Беше неподвижно, камено студено, како некоја невидлива сила да го држи .
Машиновозачот тогаш налутено ми викна: „Оди од вагон до вагон и нека се симнат од возот сите што биле во манастирот Острог“.
Кога го кажав тоа во еден од вагоните, еден постар човек ме погледна настрана и рече: „Па, можевме да се надеваме на се и сешто во овој момент, но ќе дојде време кога ќе не спречат да одиме кај нашиот светец. Василиј, а ние уште не се надевавме на таа беда, но тоа што го создал Бог, луѓето не можат да го уништат.
„Друже, ништо не ти реков, патуваш од Никшиќ и продолжи мирно, не е до тоа што мислиш.
Во соседниот вагон го прашав истото, а маж и жена гласно рекоа:
„Бевме во Острог!“
„Ве молам земете ги работите и слезете од возот“, им реков со сериозен тон. Без прашање, без збор ги земаа патните торби и си заминаа. Штом излегоа од возот тргна локомотивата и нашиот воз тргна кон Даниловград.
Утре тој човек и неговата сопруга се повторно на станицата и чекаат да се качат на нашиот воз. „Немој да го правиш тоа повеќе, поради тебе возот не може да ја напушти станицата.“
„Не, не, ние бевме грешни“, рекоа тие. „Без знаење на монахот, едно нешто зедовме од Острог, си помисливме како спомен, го вративме во манастирот и побаравме прошка од Светителот и отидовме да се исповедаме. Добро видовме вчера, која е цената на гревот. Но, фала му на Бога и на свети Василиј што беа толку попустливи кон нас, што не ни дадоа тешка казна“. Тие зборуваа лесно. Го мереа секој збор.
Ме научија да слушам и да верувам во чуда“.
„Па, тоа беа чесни луѓе, кога имаа храброст јавно да го признаат својот личен грев“, реков.
„Да, вала, момче, тие го кажаа тоа и ја повторија таа приказна пред полн воз луѓе, од кои многумина се крстија со чудење. Тие видоа како светецот е бранител на правдата и неговиот манастир“.
И диригентот продолжи: „Тие двајца го кажаа и ова: Сега добро установивме колку е голем Свети Василиј и сфативме колку е грешно и непростливо да се земе од светилиштето. душа и чиста совест, помирени со Бога и луѓето“, ја заврши својата приказна диригентот со тие два збора.
Од ова вистинско чудо и тие и ние научивме добра поука, бидејќи „совеста е како илјада сведоци“, вели византиската поговорка. И така, големиот светец, чии чуда продолжуваат со векови и траат вечно, со ова чудо дава одговор на етичкото прашање – не земај туѓо.
Според записникот на М.Вековиќ“
Доколку и вие бевте сведоци на чудо во Острог, пишете ни во коментар! Нему слава и милост!
