Веројатно не би сакале да ја видите озлогласената кобра на пристојна далечина, но во индиското село Шетфал, тие мислат дека ќе згрешите.
Змиите и духовноста да одат рака под рака не е вообичаено, но секое правило има исклучок. Доказ е индиското село Шетфал, познато како „земјата на змиите“.
Овде, секоја куќа има посебна област посветена на злобните отровни животни, па дури и кога жителите градат нов дом, тие мора да резервираат место за овие необични миленичиња, кои всушност се прифатени како членови на семејството.
Веројатно не би сакале да ја видите озлогласената кобра на пристојно растојание, чии возрасни примероци обично достигнуваат два метри и нивниот отровен залак може да биде фатален во рок од два до шест часа (го парализира нервниот систем, работата на мускулите и дишењето), особено не ако ти си со деца.
Тие ги немаат тие проблеми во Шетфалу.
Овде малечките освен што си играат со нив во куќата, без страв со задоволство ги носат змиите на училиште. Училниците се преполни со нив, а нивните родители и наставници имаат едноставно објаснување за ова на шокираните дојденци: Се плашиме само од непознатото!
Всушност, низ цела Индија змиите (заедно со кравите) се свети животни, кои имаат посебен, може да се каже – култен статус. Тие ја претставуваат и смртта и новиот живот бидејќи ја фрлаат кожата и се „преродуваат“ со пресоблекување.
Многу се згрижени, но особено во Шетфалу. Шармерите на змии користат дувачки инструменти за да ги хипнотизираат и да ги „убедат“ да танцуваат на музиката. Сепак, се чини дека е „вообичаено“, најмалиот доказ за поврзаноста меѓу луѓето и отровните вајпери.
Индиските кобри талкаат овде во куќите, во нив имаат посебно катче, како нивниот храм наречен девастан, каде што се кријат од силното сонце, уживаат во специјални гозби, подготвени само за нив, слободно лазат по улиците.
А на улица се гледаат на секој агол. Кога сите ќе поминат покрај нив, од најмал до најстар без исклучок, застануваат и си играат со нив.
А ако забележат дека се слаби – ги хранат со мешавина од млеко, оризово брашно и куркума за да ги зајакнат, како што тоа го прави нашиот народ со скитниците, напуштените мачки и кучиња.
И тоа не е се!
Секојдневно носат цвеќе на посебни светилишта, а еден од верските фестивали Наг Панчами е посветен на божествата на змиите и е посебен ден за кобрите, на кои Индијанците им нудат млеко и им посветуваат посебно внимание.
Секогаш имаат при рака свежи ливчиња, со нив на улица тушираат необични миленици.
