Едит е родена во многу сиромашно семејство, а се верува дека музичкиот талент го наследила од нејзината мајка, која била улична пејачка.
Светскиот музички репертоар без нејзините „La vie en rose“, „Hymne à l’amour“, „Non, je ne regrette rien“ и други песни денес би бил незамислив.
Како извонредна личност, таа служеше како инспирација за бројни композитори и уметници, а светската слава и големиот успех што ги постигна со својот моќен глас не беше намалена со прераната и голема битка со тешката болест.
Тешко детство
Таткото работел во циркус и им било многу тешко да преживеат.
Бидејќи не можеле да ги задоволат основните животни потреби, родителите ја дале да се грижи на нејзината баба, која речиси воопшто не се грижела за девојчето. По 18 месеци агонија, татко и ја однел кај друга баба која водела бордел во Нормандија, па Пјафова уште на рана возраст ја чувале проститутки. Меѓутоа, за прв пат во животот, во тоа време, таа беше правилно воспитана, јадеше и беше здрава.
Во раното детство, кога имала седум години, Едит ослепела. За тоа што се случило потоа има само легенди… Според биографите и историчарите, таа успеала да си го врати видот бидејќи отишла на аџилак, посетувајќи го гробот на Света Тереза, кон која изразувала посебна наклонетост од тогаш до крајот на нејзиниот живот. Се памети нејзиниот медалјон кој го носеше околу вратот и од кој никогаш не се раздели.
По завршувањето на Првата светска војна, таткото бил отпуштен од фронтот, па ја зел Едит и оттогаш патувал со неа во Франција.
Патеките на несреќната љубов
Кога имала 14 години, Едит за прв пат настапила јавно, а потоа продолжила, како нејзината мајка, да пее на улиците на Париз. На тоа патување и се придружила нејзината пријателка Симона Берту, па двете дами останале неразделни до крајот на животот.
Имала само 16 години кога се вљубила за прв пат, а една година подоцна, на 17 (сеуште не била полнолетна) го родила своето единствено дете, девојчето Марсела, кое живеело само две. години.
Тоа не беше крајот на несреќните љубови на Едит Пјаф. Потоа се заљубила во макро, на кој морала да му даде дел од заработката за да ја оддалечи од проституција.
“La Mome Piaf”
Во 1935 година била откриена од сопственикот на ноќен клуб и ѝ понудила работа. Потоа и го дал прекарот „La Môme Piaf“, што лабаво во превод значи „малото врапче“. Тој прекар и остана до крајот на животот. Со својот талент и безвременскиот глас го привлече вниманието на композиторите и влијателните луѓе кои многу и помогнаа во понатамошната кариера.
Така, по само една година го издаде својот прв албум, кој доживеа огромен успех.
Не поминало долго пред да биде убиена сопственичката на ноќниот клуб каде што пеела, а Едит била поврзана со сомнителни активности. Иако никогаш официјално не беше обвинета, во јавноста се создаде негативна слика за неодамна „омилената врапче“.
Сепак, храбра, упорна и силна, таа успеа да ја спаси кариерата и да продолжи понатаму. Тогаш го зела името Едит Пјаф, за да се дистанцира од сенките на минатото.
Имаше многу успех, настапуваше во театри, големи концертни сали, стана обожавана од публиката. Таа продолжи да пее за време на германската окупација, но го поддржуваше француското движење на отпорот и им помогна на еврејските уметници да избегаат од нацистичкиот прогон.
Трагедија која не си ја простила
Во пролетта 1944 година, Едит веќе настапуваше во престижниот Мулен Руж. Истата година, за кратко време и двајцата родители починале, но тагата не ја спречила. Таа самата тогаш го напиша можеби нејзиниот најголем хит – „La Vie en rose“, кој денес се смета за класика на сите времиња.
Покрај во Франција, Едит доживеа голем успех и во Соединетите Американски Држави. Тогаш ја запознава љубовта на својот живот – боксерот Марсел Сердан. Љубовта цветаше помалку од една година, а потоа Марсел загина во авионска несреќа кога замина од Париз за Њујорк за да ја запознае својата сакана Едит.
Уметницата до крајот на животот живеела во убедување дека го убила, бидејќи сакајќи што побрзо да ја види нејзината љубов, го убедувала боксерот да не патува со брод, туку со авион. Поради ужасно чувство на вина, Едит развила зависност од морфин.
Со пејачот Жак Пилс се омажила во 1952 година, Марлен Дитрих и била кума на свадбата, но Сердана никогаш не преболела.
Враќање на врабецот
Грандиозното враќање се случи во 1955 година, кога таа одржа незаборавен концерт во париската Олимпија. Иако не беше сигурна дека ќе може да пее до крај, публиката го награди нејзиниот совршен настап со громогласен аплауз, а тој успех ја поттикна истата година да тргне на уште една американска турнеја.
Иако се разведе во 1956 година, истата година влезе во историјата како прва пејачка на поп музика која настапила во њујоршката Карнеги Хол, престижната сала за класична музика.
Нејзиниот приватен живот остана турбулентен и во подоцнежните години – се заљубила во Гркот Жорж Мустакис, доживеала тешка сообраќајна несреќа која и ја нарушила и онака кревката здравствена состојба, ја зголемила нејзината зависност од морфиум… И така до 1959 година, кога таа се онесвести среде настап во Њујорк.
Потоа се враќа во родниот Париз. После низа несекојдневни концерти, нејзиното здравје значително се влошува, но не се откажува од музиката, ниту од мажите – се омажи за 20 години помладата Теа Сарапу, млада и згодна пејачка која се грижеше за неа.
– Ги живееше нејзините песни. Секоја нејзина песна беше како приказна што и ја раскажа на публиката – изјави авторката на книгата „Последната љубов на Едита Пјаф“.
Последната песна што оваа славна дама ја сними е „L’Homme de Berlin“ во 1963 година.
Заминување на дивата
Едит Пјаф почина во Грас на 10 октомври 1963 година на 47-годишна возраст од внатрешно крварење како резултат на рак на црниот дроб. Телото тајно било пренесено во Париз, а нејзината смрт официјално била објавена дури следниот ден, 11 октомври.
Поради начинот на живот што го водела, Католичката црква, и покрај нејзината вера, не одобрила верски погреб. Едит беше погребана на гробиштата Пер Лашез, а до нејзиниот вечен одмор ја придружуваа десетици илјади луѓе кои одеа по улицата Лан до гробиштата.
Шарл Азнавур го спомена погребот на Едит Пјаф како настан кој за прв пат по Втората светска војна целосно го запре сообраќајот во Париз.
– Ја помина трнливиот пат од улична пејачка до кралицата на француската шансона. Како ниедна друга пејачка, таа им влезе под кожа на луѓето, освојувајќи ги нивните срца и души. Таа беше прекрасна птица и одлична дама во исто време – мит, легенда и реалност – изјави нејзиниот колега, пејачот Џорџ Мустаки.
И самата Едит Пјаф еднаш зборуваше за смртта и предвременото заминување. Како да претчувствуваше нејзиниот ненавремен крај, рече дека не се плаши.
– Смртта не постои! Тоа е само моментот кога се селиш на друго место – истакнала безвременската дива, пишува Историски забавник.
