Ибрахим Кесиќ, кој денеска доживеа несреќа скокајќи со падобран во Будва, е најстариот падобранец во Европа. Екипата N1 направи репортажа за Ибрахим ова лето во Приједор, а тој на N1 откри кога почнал да скока со падобран и зошто планира да продолжи со тоа и покрај неговата возраст и колку среќа претставува за него „слободниот пад“.
„Јас сум Ибрахим Калешиќ од Аероклуб Тузла. Првиот скок го направив во 1951 година. Горд сум на фактот што доживеав во овие години, на 89 години, дека сум навистина најстариот активен падобранец“, вели тој за N1.
За многумина, екстремниот спорт му падна под кожа на Ибрахиму уште пред да се појави за прв пат од височина. Како дете, вели, бил палав, па исто како дете со нетрпение ја очекува секоја нова прилика за скокање, на која секогаш му претходат детални подготовки.
Ибрахим, кој предизвикува восхит кај своите помлади колеги, секогаш е прв на позицијата на пистата. И по толку скокови, вели тој, секогаш и повторно предизвикот е да се приземји што поблиску до целта, но и да се почитуваат прописите.
Љубов и инспирација
„Гледам на височина, на која висина сум и на која оддалеченост сум од посакуваната цел, тоа строго се зема предвид. Не смеете да бидете премногу далеку, бидејќи нема да стигнете до целта. И ако не се контролирате, а за мене височината е главната ориентација, колку треба да бидам од целта за да стигнам до таму и на која височина треба да бидам“, вели Калешиќ за N1.
А на целта редовно го чека поддршката од набљудувачите. Овој скок во 1489 година, ќе рече Ибро, во никој случај не е посебен.
„Да ви кажам, немам некое посебно чувство, само им придавам големо значење на прописите. Ги следам прописите кои се пропишани и при влегување и во авион, а особено при одвојување од авионот, за да можете сами да го видите маневрирањето со падобран“.
И додека постариот Ибрахим зборува пред се за зголемената одговорност при секое паѓање, факт е дека на 89 години се движи по небеските височини како риба во вода.
„Тоа е голема љубов, толку многу што не може да се опише, каква љубов е тоа кон овој спорт. Ти некого многу сакаш, дека си заљубен во убава девојка, а јас сум заљубен во скокање со падобран и тоа е мојот живот“.
А таа количина на љубов ги инспирира искусни падобранци, но и млади луѓе во овој спорт. Ибро ќе признае дека единствен проблем му е тежината на опремата. И затоа Бојан, падобранец со четиригодишно искуство и желба да го има барем колку Ибро, е секогаш во близина.
„Денес сум овде како пакувач. Му помагам на господинот Ибра Калешиќ да го спакува падобранот“, вели Бојан Вукајловиќ.
Поради љубовта и желбата за скокање, Ибро е инспирација за многумина. Дури и на Бојан, кој самиот ги освојува небесните височини. Освен тоа, од Ибра научи нешто, најмногу за волјата.
„Пакувањето е најтешко, бара најмногу енергија и сила, бидејќи после скокот падобранот се троши, при изведување на редовен скок, а потоа е потребно дополнително време за да го спакувате вашиот падобран. Што се однесува до господинот Ибра, односно нашиот вујко Ибра, тој е инспирација за младите надежи и тоа е убава работа. Дека некој на таа возраст се осмелува да седне во авион, а камоли да скокне од него. Тој е инспирација за идните таленти и мотивација за сегашните падобранци, без разлика на нивната возраст“, истакнува Вукајловиќ за N1.
Слободниот пад е привилегија
Инспирација за младите и толку активен поединец кој ја нема поддршката од општеството, иако сака да му даде на општеството – претходно знаење за обука на младите пред се.
„Денес луѓето се проблемот, парите не се проблем, луѓето се проблемот, ниту еден народ нема апсолутно никакво уво за овој спорт. Распишав конкурс за прием на млади падобранци. За три години успеав да тренирам само тројца падобранци во Бања Лука, во Тузла немам услови“, вели Калешиќ.
Иако Аероклуб Тузла е еден од најстарите и во поранешната состојба на најценетите спортски тимови. Условите во домашното скокање со падобран се, и покрај ентузијазмот на поединци, толку лоши што ниту Ибро не е потврден како најстариот падобранец во Европа.
„Во однос на состојбата со падобранството, Ибро е во право, за жал, ние сме вид на умирање. Се сеќавам дека пред војната имаше силни падобрански центри во Сараево, Мостар, Тузла, Зеница, Бихаќ и ги нема. Во Република Српска има само два SkyDive аероклуба од Бањалука, а ние сме вид на умирање“, вели Стојан Вујаковиќ, претседател на Аероклуб Приједор.
Сепак, и покрај песимизмот, овој вид преживува. Падобранот има иднина, ќе не убедат љубителите на овој спорт.
„Има привилегирани луѓе на овој свет. Привилегија во смисла дека имаат многу пари, дека се убави или успешни, што имаат вила со базен или слично. Никој од падобранците го нема тоа, но ние сме сепак привилегирани луѓе, наша привилегија е ова задоволство и оваа можност да поминеме малку време во слободен пад. Слободниот пад е она што не задржа во скокање со падобран. Кога ќе прашате некои падобранци зошто дошле во овој спорт, ќе слушнете безброј одговори, но само еден ако ги прашате зошто останале – слободен пад. Тоа бескрајно задоволство што не може да се опише во слободен пад. Да се оствари тој вековен сон на човекот да биде птица, да лета“, вели Вујаковиќ
А за тоа, вели, не е потребна голема храброст, како што на лаиците им изгледа – доверба во техниката. Оттука и загриженоста на Ибра за прописите за секој лет. Во такво искуство, не само моменти на љубов кон спортот, туку и некои неволји. Ибро се сеќава на една од прославите на големиот празник на поранешната држава.
„Беше 4 јули, Денот на борецот. Скокав и на Хус, детето ми беше на целта, а имаше преку 10 илјади посетители. Викав, викав, се прскав како коза, викав „чедо дете“ тргнете го детето, не ме разбраа, мислеа дека нешто не е во ред со мене. Сепак, ја кренав ногата на детето за да се уверам дека ништо не се случило, а целото стапало беше во урнатините, ниту еден зглоб не беше на неговото место“.
Благодарение на лекарите, на крајот се се заврши добро. Ибро во својата долга кариера имаше пауза од 25 години предизвикана од војната. Враќањето не беше лесно со оглед на годините, но поголем проблем беше немањето поддршка, поради што Ибро немаше ниту падобран ниту поддршка на домашно тло за купување.
„Од 6 до 12 мај годинава бев во Белград на меѓународен натпревар каде благодарение на мојот брат Ненад Кузмановиќ кој е главен иницијатор за се, првпат дојдов на тие натпревари цели пет години, а оваа година тој ми купи падобран, нов кеш и главна и резервна и плус машина која чини вкупно осум илјади евра. Тоа никогаш не можам да го заборавам нему, ниту на српското воздухопловство“.
Според Ибро, тој не добил ниту дочек во еден од кабинетите, ниту благодарница за неговата богата кариера од мештаните. И покрај тоа, тој самиот признава дека нема големи очекувања, бидејќи знае дека е до народот, но сепак со задоволство се сеќава на тогашното признание во кое, со насмевка признава, дека бил единствениот кој верувал .
„Што се однесува до целата моја работа и мои резултати со мојот тим, јас бев одликуван со Орден на трудот со Сребрен венец од Тито и горд сум на тоа. Сигурно би бил прифатен од кралот и од сите претседатели на државите, но никој овде не ми се јавува, ниту ми го даваат тоа кога е сезона на заслужни граѓани, да ми оддадат некое признание како најстар активен падобранец, ни тоа никогаш не го добив“.
Не очекува повеќе. Ништо од другите. Тој има најголеми очекувања од себе, пред сè, дека здравјето ќе му служи. Го одржува, вели, со правилна исхрана и редовен сон. Ако е здрав, Ибро се надева дека ќе лета барем во следните десет години. Со оглед на тоа што го нема во домашните официјални книги на заслужни граѓани, настојува да влезе во Гинисовата книга на рекорди.