Има датуми кои времето не може да ги избрише, туку само ги подлабочува во колективната меморија. Петти октомври е еден од нив. На овој ден, пред точно 19 години, Градскиот стадион во Скопје гореше во илјадници светилки, додека Тоше Проески го подаруваше својот последен, прегрнувачки концерт. Никој тогаш не можеше ни да претпостави дека тие магични ноти и топли зборови ќе бидат неговото последно проштално „ве сакам сите“ упатено од оваа сцена.
Со оној препознатлив, ангелски глас што ја пробиваше секоја тишина и насмевка што лекуваше, Тоше таа вечер не пееше само песни — тој ги спојуваше срцата. Со секој тон излезено од длабочината на неговата душа, тој ги потсети сите присутни што значи чиста, безрезервна љубов.
Само единаесет дена подоцна, на кобниот 16 октомври 2007 година, веста за трагичната сообраќајна несреќа кај Нова Градишка го запре здивот на целиот Балкан. На само 26 години, балканскиот славеј одлета меѓу ѕвездите. Македонија и регионот замолкнаа во шок, завиени во длабока тага што ниту речиси две децении подоцна не избледува.
Но, заминувањето на Тоше не ја угасна неговата светлина. Секој 5 октомври нè враќа на стадионот, каде што ехото од неговиот глас сè уште одекнува, а секој 16 октомври нè потсетува колку е кревка линијата меѓу вечноста и оваа земја.
Времето минува, но празнината останува. Ипак, неговите песни сè уште лекуваат, неговиот хуманитарен дух сè уште инспирира, а неговиот легендарен завет — „сите ве сакам“ — живее во секое срце што кога било зачукало во ритамот на неговите ноти. Тоше не беше само музичка легенда, тој беше и остана чиста љубов.